Rok 1999, masz 10 lat. Wracasz ze szkoły, rzucasz plecak. Mama pozwala zagrać Ci trzy szybkie meczyki przed obiadem. Wybierasz Parmę. W końcu to świeżo upieczeni zdobywcy Pucharu UEFA. W bramce stoi on.

Ma 21 lat, ale już broni jak stary wyga. Na ekranie PS1 wygląda jak każdy inny pikselowy gracz, ale w Twojej głowie już wtedy to mur nie do przejścia. Wygrywasz 3:0, rzucasz pada i biegniesz na schabowego z mizerią i ziemniakami.

Mijają lata. PS2, PS3, PS4. Ty dorastasz. Zmieniasz szkoły, dziewczyny. Zmieniają się konsole, zmieniają się gry. Buffon trafia do Juventusu, sięga po mistrzostwo świata, przechodzi do PSG. Patrzysz na ekran i wciąż widzisz jego nazwisko.

Dziś? Masz PS5. Wracasz po pracy, rzucasz teczkę, odpalasz fifę sprzed dwóch lat, bo jesteś na tym etapie, że na nową szkoda kasy. Może za plecami Twoje dziecko pyta: "Tato, zagramy razem?" Wybierasz Parmę. Buffon znowu tam jest. Już nie gra jak stary wyga - jest starym wygą. Historia zatacza koło.

Tylko Ty masz już więcej lat na karku, może pierwsze siwe włosy. On wciąż stoi w tym samym miejscu.