Flick karmi nas fantastycznym futbolem tego zespołu. Oprócz świetnej gry mamy do czynienia z niesamowicie naładowanego zespołu pozytywną energią, możemy zauważyć że praktycznie każdy wchodzi na wyższy poziom piłkarski niż za Xaviego. Ciężko wyobrazić sobie do jakiej dyspozycji przygotuję Flick takich zawodników jak Araujo, De Jong, Gavi, Christensen, Fermin. Jeśli zobaczymy ich najlepsze wersje piłkarskie, to jest cień szansy o bicie się w lidze mistrzów. Największą różnicą między Xavim a Flickiem jest to, że pierwszy potrzebował najlepszego dostępnego składu, idealnych warunków atmosferycznych, trawy przyciętej z chirurgiczną precyzją, oraz najlepszych arbitrów do grania swojego futbolu, a Niemiec znajduje rozwiązanie każdej trudnej sytuacji. Otacza się w sztabie zaufanymi specjalistami z dużym doświadczeniem, dając im wielką swobodę pracy na co zwrócił uwagę Julio Tous. Hansi wyciągnął 300% normy z początku sezonu, dodajmy z jakimi okolicznościami miał styczność, gdzie musi łatać problemy kadrowe (które zawalił Laporta z Deco) młodziakami z szkółki. Przyjeżdża na trudne rejony tj. Girona czy Villareal (drużyny grające w europejskich pucharach, stwarzające ogrom problemów nam w poprzednim sezonie) i totalnie ich dominuje. Nie potrzebując najmocniejszego składu. Wrzuca Gerarda Martina, Sergio Domingueza w tak ważnym meczu, bo wie, że muszą odpocząć Balde i Cubarsi, decyduje się postawić na Torre, kosztem Casado, który masę kilometrów przebiegł w meczu z Monaco, a ten odpłaca mu się świetną grą. Flick każdego tej drużynie napełnia energią. Oby tak zostało jak najdłużej! Cieszmy się tym widokiem, bo w ostatnich latach był totalny deficyt specjalisty na tym stanowisku.