14 sierpnia 1941 roku dobity został Maksymilian Kolbe (zastrzykiem z fenolu w serce, czyli stała praktyka w KL Auschwitz, szczególnie na rewirach szpitalnych), który od 29 lipca przebywał w podziemiach bloku śmierci, czyli 11. Wydarzenie opisywane w książkach innych byłych więźniów. Wszyscy byli w szoku, że więzień odważył się wyjść samodzielnie z szeregu, że żaden esesman go w tym momencie nie zabił, a potem miał odwagę odezwać się do komendanta fritscha (tutaj też szok, że nikt go na miejscu nie zabił) oraz że ten mu odpowiedział i do tego zgodził się na jego prośbę.