Siedzę na przystanku tramwajowym i widzę bezdomnego, który chodzi po śmietnikach i wygrzebuje resztki jedzenia czy picia i się tak zastanawiam- jaki ten człowiek ma cel w życiu, że nie chce iść i po prostu się wiśnąć albo skoczyć w przepaść? Przecież tacy ludzie rzadko kiedy wracają do normalności. Oczywiście nie wrzucam wszystkich do jednego worka, bo są i tacy co stracili wszystko i marzą żeby się odbudować. Tylko niestety większość tego nie chce, albo boją się przyznać do porażki. Tylko co ich napedza, że mają jakiekolwiek chęci do życia i chodzenia po tych śmietnikach i dojadania po innych. Że też tacy mają psyche ze stali- fenomen.
I żeby nie było, nie chodzi mi o to, że bezdomny nie ma prawa do życia czy coś, ale fascynuje mnie ich motywacja do życia i że im psycha nie siada