Xavi to mój idol z młodzieńczych lat. Po wygraniu LM, gdy odchodził, każdy wiedział że wróci w roli trenera. Moja wizja Barcelony w tamtym momencie wyglądała jak tiki taka Pepa, który jest znakomitym trenerem. Jednak Pepowi, mimo sytuacji Barcelony, kiedy było jak było, wszystko się zgrało i to nie był tylko i wyłącznie jego geniusz. Xavi uczył się trenerki w Arabii, stylu Pepa nie może już skopiować, bo każdy już zna ten styl, piłka się zmieniła i sam Pep musiał go udoskonalić, często szukając niewytłumaczalnych koncepcji. Życie przez te wszystkie lata nauczyło mnie i zapewne nie tylko mnie, że mało co przychodzi od razu i z łatwością. Presja jest gigantyczna i wszystko co się dzieje wokół klubu musi spędzać sen z powiek. Najbardziej zdziwiła mnie wiadomość o odejściu Xaviego. Odkąd tu jest miałem nadzieje na długoletnią przygodę i konsekwentną budowę zespołu. Były różne momenty - od 4:0 z Realem, po powrotne koszmary w LM. Xavi ciągle się uczy i nie mam do niego żalu o czas trwania tej nauki. Równie dobrze Artety w Arsenalu już dawno mogłoby nie być, ale on też cały czas buduje i Arsenal naprawdę wygląda dobrze, jednak zawsze czegoś brakuje. Może i zaślepia mnie młodość i te wspaniałe historyczne momenty, ale nadal wierzę że Generał może być wybitnym trenerem.