Dziwią mnie komentarze pod artykułami, czy zwykłymi krótkimi wpisami dotyczącymi śmierci tej 25-letniej Białorusinki, gdzie ludzie piszą, że Dorian S. (sprawca) będzie teraz przez kolejne lata gwałcony w wiezieniu za to co zrobił.

Unijne standardy dotyczące praw człowieka sprawiły, że wiezienie dziś, a wiezienie 25 lat temu to są dwa inne światy. Nie powiem, że dzisiaj to jest ośrodek wypoczynkowy, bo nie wyobrażam sobie tak nazwać miejsce, gdzie życie upływa pod znakiem ciągłej rutyny przez kolejne miesiące i lata, ale wprowadzone monitoringi, kontrole, ewidencje komputerowe sprawiają, że wiezniowi nie może z głowy włos spaść. Najmocniejsze co go może dotknąć to słowne obelgi podczas wjeżdżania na zakład karny - potem będzie pilnowany i odseparowany od reszty.

Wiele lat wstecz to wyglądało tak, że taki Dorian trafiał na zakład, miał trafić do celi z osobami co popełnili podobne przestępstwa. Osoba odpowiedzialna za umiejscowienie wiezniow w poszczególnych celach "myliła" się i wrzucała - tak jak w tym przypadku gwałciciela - z wiezniami, którzy siedzieli za np. zorganizowaną grupe przestępczą, często była to też grypserka. Oczywiście klawisz wcześniej dawał znać wiezniom kim bedzie ich nowy "kolega" z celi. Po 2 dniach przychodzili do pana i mowili mu, że doszło do błędu i miał trafić w ogóle na zupełnie inne piętro (i tam też trafiał). Często ów pan odwiedzany był już w więziennym szpitalu, a jeżeli w celi to z pewnością nie wyglądał tak, jak w momencie pierwszego przekroczenia progu celi - poza uszczerbkiem fizycznym, weźmy pod uwagę uszczerbek psychiczny. Tak to wyglądało i należy o tym pisać w czasie przeszłym, bo dzisiaj jak napisałem, poza możliwym ubliżaniem słownym takiego więźnia bedzie sie chronić, by mu włos z głowy nie spadł.

To, że resocjalizacja nie działała i nie działa dalej to fakt, ale na dodatek dzisiaj najwieksi dewianci za sprawą przepisów unijnych dotyczach praw człowieka żyją w komforcie psychicznym, jeśli chodzi o możliwa obawę o uszczerbek na własnym zdrowiu. Okej, prawa jak prawa, ale gdzie obowiązki? To się w debacie często pomija. A rodzina tejże Białorusinki do końca życia bedzie opłakiwać stratę córki, siostry, czy dziewczyny/żony.

I to, co napisałem odnośnie standardów jakie panowały kiedyś nie jest wyniesione z własnych doświadczeń, lecz miałem okazje rozmawiać z osobą, która była świadkiem takich zajść.