Leszek Milewski:
"- Dojrzewam do myśli, że Jacek Krzynówek to mój ulubiony reprezentant.
✅ Zero obnoszenia, tylko normalny gość
✅ Do 18 roku życia granie w B-klasie w rodzinnej wiosce, Chrzanowicach, w tamtejszym LZS-ie, ale przede wszystkim praca w gospodarstwie
✅ Wspomnienie młodości: "Było zresztą co w Chrzanowicach robić. Zabawy w świetlicy strażackiej, gry w karty, pasjanse…"
✅ Sam nigdy nie wierzył, że może być piłkarzem, wypromował się bo akurat jego B-klasowy klub zagrał z Radomskiem w PP i wpadł w oko Tedowi Dąbrowskiemu
✅ Kompletnie nieoczywista kariera potem, gdy wyjeżdżał z Polski, mało kto na niego stawiał
✅ Jesień z Bayerem w LM, gdzie pierwszy raz dowiedziałem się, jak by to było mieć Polaka gracza ofensywnego z pola na topowym poziomie
✅ W kadrze prawie zawsze przynajmniej solidny (poza eksperymentami na koniec), a zwykle dobry
✅ Żaden supertalent, ale odpowiednia mieszanka umiejętności i zapieprzania, wykorzystane swoje szanse do maksimum
✅ Spokojne życie prywatne, żona poznana na zabawie w Gorzędowie i starczy tych dyskotek, rodzinny gość".

Coś w tym jest. Pan Jacek Krzynówek był zawsze tym, który zasuwał do końca. Pamiętny gol z Portugalią na 2:2. Chłopak zawsze dawał z siebie maksimum i nigdy nie gwiazdorzył. No i do tego gol przeciwko Realowi. Żadna z niego gwiazda, a przez długi czas był najlepszym polskim piłkarzem. Klasa.