Zafascynowani walką plemienną rodacy, zapewne nie zdają sobie sprawy, jak
katastrofalne są działania obecnego rządu, ponieważ przez nie szeroko pojmowana odporność kraju może ulec pogorszeniu. Nasi folksdojcze do spółki unijnymi komuchami wybrali bardzo zły moment na podgrzanie sporu narodowego.
My tu gadu gadu o Wąsikach i Kamińskich, a zapomina się, jakie są realia głównej sprawy.

https://wpolityce.pl/swiat/677920-zapraszamy-kreml-do-ingerowania-w-nasze-sprawy

"Zapraszamy Kreml do ingerowania w nasze sprawy."

Czynnik czasu

"O tym jak istotnym czynnikiem na wojnie jest czas można przekonać się czytając fragmenty książki Bojana Pancevskiego, kierującego zespołem reporterskim The Wall Strett Journal, które opublikował The Washington Post. Bardzo to ciekawy i pouczający materiał, który winien zostać uważnie przeczytany również w Polsce. Z jego lektury można się bowiem dowiedzieć, że pomoc sojuszników, jeśli zostanie udzielona w niewłaściwym czasie, nie jest wiele warta. Ale to nie jedyne nauki, jakie wypływają z tego co napisał Pancevski. Jego książka ukaże się oficjalnie w przyszłym tygodniu i wówczas będziemy w stanie dowiedzieć się więcej o postawie Waszyngtonu wobec wojny na Ukrainie, ale to co już można było przeczytać jest warte poświęconego na lekturę czasu.



Pancevski opisuje ewolucję postawy wobec kwestii wspierania Kijowa i stara się wyjaśnić jakie czynniki wywierały główny wpływ na polityką administracji Bidena. Jego zdaniem był to przede wszystkim strach przed rosyjską eskalacja jądrową, co oznacza, że Putin używał tego argumentu celem powstrzymywania Ameryki przed niekorzystnym z punktu wodzenia Kremla zaangażowaniem na Ukrainie. W praktyce uniemożliwiło do siłom zbrojnym Ukrainy wygranie wojny już w roku 2022, co było realne, oczywiście gdyby Biden i Sullivan nie byli wystraszeni deklaracjami Putina.
Załużny prosił Amerykanów o dostarczenie pomocy wojskowej niezbędnej aby przeprowadzić tego rodzaju operację. Nie chodziło w wiele, Pancevski pisze o 90 haubicach samobieżnych z amunicją, których dostawa mogłaby zasadniczo zmienić sytuację na froncie i niewykluczone, że rozstrzygnąć wojnę już jesienią 2022 roku."

"Czy wówczas, kiedy rozpocznie się polityczna rozgrywka o status bezpieczeństwa Europy Środkowej, możemy być pewni, że Amerykanie nie będą podobnie jak to miało miejsce na Ukrainie oceniać sytuacji i czy zdecydują się na podjęcie, naszym zdaniem niezbędnych, działań? Tego nie wiemy, ale to tym bardziej powinno skłaniać nas do kładzenia nacisku na jakość naszej polityki odstraszania, po to aby scenariusza wojennego czy choćby wzrostu napięcia uniknąć. Tylko, że teraz, w ramach NATO i na dodatek wschodniej flanki Paktu, powstaje w tym obszarze czytelna asymetria.

Skandynawowie i Bałtowie są „silni, zwarci i gotowi” a Polacy, skłóceni, podzieleni i niezdolni do kontynuowania kluczowych z punktu widzenia bezpieczeństwa projektów (CPK, atom, II faza zakupów broni z Korei, dyskusja nad systemem obrony powszechnej, odbudowa obrony cywilnej). Jeżeli Rosjanie będą chcieli zwiększać presję, to gdzie zdecydują się „przyłożyć wektor swojej siły”? Tam gdzie NATO jest przygotowane czy tam gdzie osłabione? Sami zapraszamy Moskali do ingerencji w nasze sprawy."