Zmarnowana okazja, zmarnowane pokolenie:

Mimo pozytywnej atmosfery otaczającej argentyński futbol we wczesnych latach 50-tych, AFA nie wysłała reprezentacji na mistrzostw świata do Szwajcarii w 1954 r. Oficjalnym powodem były nierozwiązane spory z FIFA ale mówiło się również że zadecydował głos Juana Perona, któremu działacze federacji powiedzieli że nie są w stanie zagwarantować sukcesu. Zważywszy na niszczący społeczną tkankę charakter porażki Brazylii na własnym terenie w 1950 r., doniesienia o masowych samobójstwach to być może przesada ale nawet bez nich trauma po zremisowanym finale z Urugwajem(któremu tenże remis dawał mistrzostwo świata) była wystarczająco dotkliwa. Jak to ujął dramatopisarz Nelson Rodrigues, ,,Maracanazo” była pierwszą wielką tragedią narodową Brazylii, więc poniekąd ostrożność prezydenta była zapewne zrozumiała ale z perspektywy czasu można tu jednak dostrzec również zmarnowaną okazję. Wczesne lata 50-te były bowiem najlepszym okresem zarówno dla rządów Perona, jak i dla argentyńskiej piłki a związki między nimi jasno podkreślały słowa, w jakich prezydent Boca juniors Alberto Armando dedykował głowie państwa sukces swojego klubu w lidze w 1954 roku, mówiąc o ,,człowieku, który wiedział jak wnieść w świat argentyńskiego sportu żywotność i treść, co dało mu obecnie, w obliczu międzynarodowych reperkusji, wizerunek pierwszego sportowca świata”. Liczba widzów na stadionach sięgnęła szczytu właśnie w 1954 roku i od tamtej pory nigdy już nie była tak wielka a Peron zaczął powoli tracić kontrole nad gospodarką. Narodowe rezerwy się wyczerpały, więc jego program redystrybucji musiał ulec ograniczeniu. Już w czasach Perona rosnąca pewność siebie prezydenta zwiększyła zainteresowanie kontaktami międzynarodowymi(mecze z Anglią były tego najlepszym przykładem) aż w końcu po rezygnacji z udziału w Copa America w latach 1949 i 1953, reprezentacja Argentyny wystąpiła w 1955 roku na turnieju w Chile, turnieju, po którym jej poczucie wyższości mogło jedynie się utrwalić. Tylko piłkarze Peru zdołali odebrać jej punkt w drodze po 10-ty triumf w tych rozgrywkach a czwarty z rzędu! W meczu z Urugwajem, Albicelestes strzelili 6 goli(!) a w sumie strzelili ich aż 18 w 5 meczach, z czego 8 Micheli a Jose Borello i Angel Labruna po trzy. Różnica poziomów w porównaniu z rywalami była doprawdy miażdżąca, co rodziło oczywiste pytanie: skoro Argentyna jest tak dobra, tak wyraźnie lepsza od jakiejkolwiek innej drużyny z kontynentu, to czego właściwie Peron się obawiał? Czyżby Argentyńczycy do tego stopnia przyzwyczaili się do wygrywania że perspektywa porażki wydawała się bardziej niebezpieczna niż potencjalne korzyści ze zwycięstwa, że lepiej żyć w przekonaniu o swojej wyższości niż stracić je podczas nieudanej konfrontacji na mundialu w Szwajcarii…?


@Arkon
@AssisMoreira
@Kessie
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@patataj
@Symson