Dla mnie to fenomen, bo dzień po dniu staje się moim ulubionym piłkarzem w ogóle. Swoją drogą to chyba nie przypadek, że moja sympatia do niego rośnie wprost proporcjonalnie do bólu dupy madrytczoków. Nasz przyszły kapitan, którego tak brakowało w meczach z Romą czy Liverpoolem. Nie wierzę, że gdy wynik będzie kiedyś na styku zobaczę Gaviego w czasie meczu na boisku ze spuszczoną głową, tylko co najwyżej z czerwoną kartką za zbyt ostry pressing. Wiele organów musi być sprawnych, żeby cały organizm funkcjonował prawidłowo, ale o serce Barcelony nie trzeba się w najbliższym czasie raczej martwić.