Kumam oburzenie o to, że nie robi się we własne gniazdo i aż tak otwarta publiczna szczerość wobec pracodawcy słabo wpływa na relacje i wizerunek, ale będąc szczerym to dla mnie wypowiedzi CR7 odnośnie Man Utd nie są aż taką kontrowersją, jak jest to rozdmuchiwane. Ciężko z większością opinii dotyczących funkcjonowania Manchesteru United się nie zgodzić. Bo dzieje się tam źle.

Manchester dziadzieje od lat i gołym okiem z zewnątrz widać to, o czym opowiada Cristiano zza kulis. Istny upadek giganta, co zauważalne przede wszystkim po wynikach i mnogości kompromitacji w ostatnich latach. Z corocznego kandydata do mistrzostwa ManU stało się klubem, który regularnie trzęsie portkami czy załapie się choćby do TOP4, a w Europie nie istnieje. Wybory trenerskie jak Solskjær, Carrick czy Rangnick przywołują tylko uśmiech i to ten z gatunku rozbawienia. Żaden z młodych z wielkim potencjałem (Rashford, Sancho, Greenwood czy Martial) nie rozwinął się w sposób imponujący, wszyscy z możliwościami na wielkie gwiazdy, stali się średniakami. To wszystko dzieje się przy regularnie wywalanym co sezon 100-200 mln euro na transfery, z których niewiele się sprawdza. A trzeba przyznać, że pakę wcale nie mieli taką złą. Skoro Ronaldo mówi, że niewiele w ManU zmieniło się od jego odejścia (a trochę piłkarskiego świata zwiedził i nie można mu odebrać tego, że wie jak wygląda zarządzanie u innych wielkich) to ja jestem skłonny w ten brak progresu uwierzyć, bo trudno nie zauważyć jak Czerwone Diabły rozmieniają na drobne czasy dziedzictwa Sir Alexa Fergusona.

Często prawda boli i wydaje mi się, że akurat w tym przypadku wiele jest w tym prawdy.