Gdy emocje już opadną, jak po wielkiej bitwie kurz, można docenić przeciwnika, a jest za co Inter doceniać.
Błędy sędziowskie swoją drogą, ale vis-à-vis Barcelony stanął we wtorek świetnie zorganizowany zespół. Inter bronił głęboko, maksymalnie skracając odległości między formacjami i poszczególnymi piłkarzami. Wobec atutów Katalończyków okazało się to być prawdziwym panaceum. Duma Katalonii osiągnęła znaczną przewagę jeśli chodzi o posiadanie piłki, ale dominacja była tylko pozorna. Inter nie został przyparty do ściany, Włosi od początku meczu cofnęli się z własnej woli. Po wyczuciu przeciwnika zaczęli pozwalać sobie na coraz więcej. Pod koniec pierwszej połowy ich gra nie ograniczała się już do desperackiej obrony, czując słabość rywala zagrali odważniej w kreacji i zagrozili Barcelonie kilkoma bardzo konkretnymi akcjami, z których jedna zakończyła się zdobyciem bramki. W drugiej połowie obraz gry ponownie wyglądał jak w pierwszych minutach meczu, jednak ponownie było to Interowi na rękę. Gospodarze czuli się pewnie pod własną bramką, na tyle pewnie, że nie bali się przez znaczną część meczu oddawać bez walki środka pola. To oni kontrolowali przebieg meczu, Barcelona grała tak, jak Inter pozwalał - w niektórych strefach pozwalał na wiele, ale wszelkie próby skonkretyzowania posiadania piłki były błyskawicznie kasowane. Pod kątem zamysłu taktycznego i jego realizacji był to ze strony Nerazzurrich mecz niemal perfekcyjny.
Architektem jakże ważnego zwycięstwa był oczywiście Simone Inzaghi, należy mu się uznanie tym większe, że Inter był porównywalnie, a być może nawet bardziej osłabiony niż Barcelona. Absencje Lukaku i Brozovicia to problem wydawałoby się nie do rozwiązania, jednak Inzaghi znalazł i wdrożył optymalny plan, chapeau bas!