Inter zawsze będzie mi się kojarzył z półfinałem Ligi Mistrzów w sezonie 09/10. Jednej bramki zabrakło, aby Barcelona zagrała w finale, jednej bramki, aby Barcelona być może świętowała niewiele później zwycięstwo w całych rozgrywkach, które po latach byłoby wspominane jako drugie w ciągu trzyletniej dominacji Dumy Katalonii na Starym Kontynencie. Wystarczyłoby, żeby Olegário Benquerença nie uznał zdobytej ze spalonego bramki Diego Milito ustalającej wynik na San Siro albo Frank de Bleeckere nie gwizdnął wątpliwego zagrania ręką chwilę przed golem Bojana Krkicia na Camp Nou. Nie były to zresztą jedyne kontrowersyjne czy wręcz błędne decyzje arbitrów w tym dwumeczu, każdy kibic Barcelony oglądając niemoc swoich ulubieńców stopowanych dodatkowo pomyłkami arbitrów musiał czuć ogromną frustrację, tym większą, że potem jakby niezrozumianą. O ile mecz z Chelsea rok wcześniej do dzisiaj wspominany jest jako skandal, wypaczenie i plama na legendzie ówczesnej Barcelony, to potyczka z Interem zapisała się w pamięci kibiców jedynie jako wielki tryumf zespołu z Mediolanu. Zamiast niesłusznie nieuznanej bramki zapamiętano turlającego się po murawie Busquetsa. W głowie nastoletniego wówczas mnie wytworzyło to silne poczucie niesprawiedliwości, które po latach oczywiście zelżało, ale przy wspominaniu dawnych lat jest obecne do dzisiaj. Barcelona była w tamtym czasie najlepsza na świecie, zasługiwała, aby to udowodnić.