Naprawdę dawno już tak nie miałem, że czekam na kolejny mecz Barcelony jak pies z wywieszonym jęzorem na ulubioną potrawkę z mięsa, jak fanatyk na najnowszy odcinek oczekiwanego serialu, jak mól książkowy na kontynuację kapitalnej sagi, jak zakochany na następne spotkanie z nowo poznaną kobietą, jak emeryt na czternastkę, jak rolnik na deszcz podczas suszy. Ja pierdaczę: Pedri, skrzydłowi w kapitalnej formie i Lewandowski na szpicy, zgrywająca się linia obrony, zwyżkujący ter Stegen i dyrygujący Busquets niczym sprzed lat. Pięknie dla oka się ogląda spotkania Barcelony. To jest to, co jako kibice kochamy najbardziej! Brawo Xavi, Generale. Wyniki mogą być różne, ale radość z gry powraca.