13 czerwca 1611r. wojska polskie zdobyły Smoleńsk, który wrócił w ten sposób w granice Rzeczpospolitej.

Śmierć cara Iwana Groźnego w 1584 r. rozpoczęła trudny okres dla państwa moskiewskiego. Rządy objął bojar – Borys Godunow, ale sytuacja polityczna była niestabilna. Doszło do tzw. dymitriad, podczas których rzekomi potomkowie Iwana Groźnego (najpierw jeden Dymitr, później drugi) próbowali m.in. z pomocą polskich możnowładców uzyskać tron moskiewski. Pierwszego Dymitra obalił Wasyl Szujski, a następnie walczył z drugim Dymitrem. Szujski zawarł ze Szwecją traktat wymierzony w Rzeczpospolitą. Król polski Zygmunt III Waza chciał z kolei wykorzystać osłabienie Moskwy, zdobyć ją i w ten sposób stworzyć blok polsko-moskiewski, dzięki któremu mógł liczyć na odzyskanie tronu szwedzkiego. We wrześniu 1609 r. ruszyła polska wyprawa, kierując się pod Smoleńsk. Postanowiono oblegać miasto, co nie było prostą sprawą, gdyż twierdza smoleńska należała do najlepiej umocnionych na tamtych terenach – obwód murów wynosił 6,5 km, grubość ich 6 m, zaś wysokość dochodziła do 10-15 m. Armia polska natomiast lepsza była w manewrowaniu niż w oblężeniu. Smoleńsk nie zamierzał się poddawać i wojna zaczęła się przeciągać. 4 lipca 1610 r. miała miejsce bitwa pod Kłuszynem, zakończona wspaniałym zwycięstwem polskiej husarii. Umożliwiło to wkroczenie sił polskich w październiku 1610 r. do Moskwy. Smoleńsk bronił się jednak nadal i padł ostatecznie 13 czerwca 1611 r. Polskie oblężenie trwało 20 miesięcy i 11 dni. Utracony w 1514 r. Smoleńsk wracał w granice Rzeczpospolitej. Rok po wjeździe Polaków na Kreml car Szujski wraz z bratem oddali w Warszawie hołd królowi Zygmuntowi III Wazie.

Red is Bad.