1 czerwca 1434 r. w Gródku pod Lwowem zmarł król Władysław II Jagiełło, król Polski i wielki książę litewski, panujący od 1386 r.

Urodzony jako Jogaiła i poganin był synem wielkiego księcia litewskiego Olgierda i księżniczki twerskiej Julianny. Do polskiej historii wszedł jako założyciel dynastii Jagiellonów i pogromca Zakonu Krzyżackiego w bitwie pod Grunwaldem. W 1385 r. zawarł unię z Królestwem Polskim, na mocy której miał zostać polskim królem i połączyć Litwę z Polską. Aby to jednak doszło do skutku wpierw musiał przyjąć chrzest osobiście, a następnie chrystianizować Litwę. 15 lutego 1386 r. Jogaiła wraz z braćmi przyjął w Krakowie chrzest, stając się Władysławem, 3 dni później poślubił Jadwigę Andegaweńską, natomiast 4 marca 1386 r. został koronowany na króla Polski jako Władysław II Jagiełła. Okres jego panowania wyznaczają głównie wojny Polski z państwem Zakonu Krzyżackiego. Pierwszy pokój toruński, zawarty w 1411 r. wielu historyków uważa za niewspółmierny do skali odniesionego zwycięstwa pod Grunwaldem, gdyż nie doprowadzono do całkowitego pokonania Krzyżaków i uwolnienia w ten sposób ujścia Wisły i całego Pomorza. W polityce wewnętrznej Jagiełło zabiegał o poparcie szlachty dla jego planów zapewnienia tronu synowi i dlatego nadawał jej liczne przywileje. Był także mecenasem Akademii Krakowskiej, nadając jej przywilej fundacyjny i powtarzając prawa nadane uczelni przez Kazimierza Wielkiego. Zmarł 1 czerwca 1434 r. w Grodnie po 48-letnim panowaniu. Pozostawił po sobie męskich potomków, zapoczątkowując jedną z największych dynastii królewskich w Europie.