Widzę, że wywiązała się dyskusja "Pedri vs Camavinga". Uważam, że walory piłkarskie łatwiej pokazać przeciwko zespołowi, który w wyniku pressingu zostawia sporo miejsca - to tutaj można pokazać geniusz, jednym dotknięciem minąć linię czy wejść do strefy. Dla mnie granie z Eintrahtem, gdzie piątka z tyłu grała na lini 11 metra przez 70 minut nie ma żadnego wyznacznika. Dlatego bez sensu jest oceniać zawodników na tle rywali z 2-3 ligi, gdzie ich jedynym zadaniem jest wybijanie piłki jak najdalej od swojego pola karnego. Odnoszę wrażenie, że przebojowy, dynamiczny Camavinga ma większe pole do popisu, kiedy ma po prostu więcej miejsca. Tu pojawia się kolejny problem - czy gniecenie i przebywanie i przemieszczanie piłki bez celu jest opłacalne w obecnym futbolu? Podam przykład Pedriego z Juventusem, gdzie zagrał jeden ze swoich lepszych meczów, gdy gra była bardziej bezpośrednia. Dla mnie drużyna Lucho 14/15, a zwłaszcza 15/16 to była najlepsza ekipa Barcelony, jak i być moze w historii. Ekipę Guardioli z sezonu 10/11 zabiłaby kontratakami. Podoba mi się gra reprezentacji Hiszpanii, gdzie filozofia gry jest bardziej bezpośrednia. Przed przerwą reprezentacyjną sam byłem pod podziwem, że gra Barcelony jest bardzo bezpośrednia, szybkie przemieszczanie piłki, dryblingi w środkowych strefach - po meczu z Realem wróciliśmy do męczenia buły.