Manuel Neuer jest trzecim najlepszym piłkarzem w swoim pokoleniu, a przynajmniej wśród graczy urodzonych w latach 80. Przed nim widzę tylko Messiego i Ronaldo (w takiej dokładnie kolejności), i to też nie jakoś kosmicznie daleko.
Może to wyglądać na wariactwo, ale mnóstwo powodów by tak uważać. Jedynym czego w futbolu Niemiec nie wygrał to mistrzostwo Europy, oprócz tego ma wszystko – Mundial (także złote rękawice na tamtym mundialu), dwie LM, dziesięciokrotnie Bundesligę, potrójną koronę w 12/13, oraz ponowną potrójną koronę z 19/20 (mając już 34 lata). W każdym tym sukcesie był kluczowym elementem zespołu.
Indywidualnie pięciokrotnie był wybierany najlepszym bramkarzem świata według IFFHS, był także ich najlepszym bramkarzem dekady 2011-2020. Był piłkarzem roku w Niemczech, najlepszy według FIFA i UEFA.

Ale nie tylko z powodu nagród należy doceniać Neuera. Niemiec zrewolucjonizował pozycję bramkarza w piłce nożnej, nadał jej nowego znaczenia i to właśnie on jest przykładem dla młodych bramkarzy jak należy grać. To, jak ważna jest gra nogami u współczesnych golkiperów jest jego zasługą. Nie byłoby wychodzącego do połowy Edersona gdyby nie było Manuela Neuera.
Współczesny bramkarz musi przewidywać gdzie uderzy piłka ale także na jakiej wolnej przestrzeni za jego obrońcami może się pojawić, musi mieć wizję rozgrywającego nie tylko podczas wyrzutu czy piątki spod bramki, musi swoim wyjściem nakładać presję na napastnikach.

Jednocześnie Neuer jest fantastyczny na linii, zasięg pozwala mu wyjść do prawie każdego dośrodkowania, jest pewny i prawie nie popełnia błędów. Na dodatek po długiej i odnawiającej się kontuzji stopy, która w sezonie 17/18 pozwoliła mu zagrać jedynie 4 mecze powrócił do grania na najwyższym poziomie. Trzeba też pamiętać o tym, jak kluczowe są zdrowe stopy, szczególnie gdy ma się 193cm i waży ponad 90 kilogramów. Duże obciążenie oznacza dłuższy proces leczenia, dłuższą rehabilitację, większą szansę nawrotów. Tylko najwięksi potrafią wracać na taki poziom po rocznym rozbracie z grą, tym bardziej w takim wieku.

Bramkarze często są pomijani jeśli chodzi o nagrody, mało kto docenia ich bardziej aniżeli graczy z pola, przez co nigdy nie miał jakiejś poważnej szansy na Złotą Piłkę chociażby. Niemiec nie ma już niczego do udowodnienia, prawie niczego do wygrania, jest najlepszym bramkarzem w historii Bayernu oraz Niemiec, być może nawet w trójce najlepszych niemieckich piłkarzy, obok Mullera i Beckembauera.