@jeyx77x bez urazy, ale jeśli babcia jest z 44 to z wojny nic nie pamięta a jedynie z opowieści. Ja mam to szczęście, jestem z wawy i jakoś 2 lata temu w parku łazienkowskim poprosił mnie o pomoc bardzo starszy Pan, okazało się że to powstaniec. Siedziałem z nim na ławce z 3h i słuchałem wszystkiego z takim zaciekawieniem i podziwem ze odpowiadałem mu zawsze w 1 zdaniu tylko, szczególnie gdy powiedział i pokazał że 20m dalej zginął jego przyjaciel i dlatego często tu przychodzi

@jeyx77x ja jestem z końca lat 70-tych,a babcie urodziły się w 1921 r. Zmarły zanim przyszła mi do głowy rozmowa na takie tematy. Pamiętam tylko jakieś fragmenty opowiadań. Wiele osób przeżyło wojnę w miarę spokojnie, poza jakimiś incydentami. O ile w ogóle można mówić o spokoju w takiej sytuacji. Tak naprawdę niewielu czynnie walczyło. Nie wszędzie były łapanki i rozstrzeliwania jak w filmach. Czasem gorzej było jak Ruscy "wyzwoliciele" weszli w 1944/45.

@Przemek2323 U mnie podobnie, również babcia zmarła zanim tak bardziej zacząłem się tym tematem interesować. Ale od Mamy wiem że na temat wojny i jak było wtedy, nie chciała za bardzo rozmawiać.

@Bruttal a to jakoś jej umniejsza? Tak jakby rok tego piekła to nic by nie znaczył. Przecież wyraźnie piszę,że pamięta tylko powrót z Niemiec i to moje jedyne"żywe" źródło jakichkolwiek informacji.
Sam fakt, że przeżyła a jej rodzice wydostali się z obozów to już powód do dumy.
Poza tym świetna historia. Prababcia Ukrainka, zesłana do Niemiec, tam ożeniła się z Polakiem i wróciła do Polski do województwa Sieradzkiego wówczas. Prababcia umarła w 2012 i bardzo żałuję,że od niej niczego nie wyciągnąłem. Urodziła się w 1920

@Gangol to niedobrze, na ten temat trzeba rozmawiać i przekazywać to co się tutaj działo w tedy.
Żeby za 50 lat nikt nie wpadł na pomysł, żeby zapomnieć o tym wszystkim i pomyśleć,że wojna to bzdura i tak naprawdę Niemcy i Rosjanie są w porządku.
Dziś trzeba się szanować, ale w sercu trzeba mieć pamięć o ludziach którzy przelali krew za kawałek ziemi w starciu z Niemcami i Rosjanami

@Przemek2323 moje strony raczej nigdy nie mieli do czynienia z Rosjanami. Zdecydowanie Niemcy i nie wspominali ich zawszę dobrze. Co prawda mój dziadek wspomina sytuację jego mamy, która miała 9 dzieci i Niemcy nie wzięli jej do siebie bo miała dzieciaki i zachowywali się bardzo w porządku co do cywyli.
Jednak jedna osobę odstrzelili, ale to dlatego,że już zaczęła się rzucać i stawiać, reszta miała spokój.
Natomiast dwa kilometry od mojego aktualnego miejsca zamieszkania była linia frontu i w okolicy mnóstwo zabytków kiedyś można było znaleźć. Gdy wojna się skończyła to gdzieś tu został jeden niemiecki żołnierz. Chłopy go odstrzelili jak do lasu uciekał, taka oto Ci historią

@jeyx77x u nas w szkole podstawowej zapraszali weteranów do szkoły. I oni opowiadali. :) rocznik 91.

@jeyx77x Ja miałem okazję kilka razy rozmawiać z moim pradziadkiem, który służył na II wojnie światowej. W szczególności utkwiło mi to jak opowiadał o swojej ucieczce, gdy prowadzili ich na wschód na Sybir czy Ukrainę i pod Przemyślem udało mu się urwać z tego całego konwoju, schował się, przeczekał aż wszyscy przeszli i wrócił polami do domu, ok 60 km. Byłem mały jak to opowiadał bo jestem z 90 rocznika,ale bardzo dobrze to pamiętam... W wieku 90 lat odśnieżał jeszcze sobie przed domem, a zmarł przez to że podczas zabiegu wycięcia wyrostka wdało się zakażenie...

PS. Pamiętam jak w liceum zaprosili żołnierza, który był w Auschwitz, miał wytatuowany nr i zapytali go czy wybaczył Niemcom i czy wierzy w Boga... Zaczął cały się trząść, wstał ledwo i powiedział że nigdy Niemcom nie wybaczy, jakby był w stanie to by ich dosłownie pozabijał a Boga nie ma, Bóg umarł w Auschwitz razem ze wszystkimi których znał... Po tych słowach dyrektorka szkoły przerwała jego wypowiedź, zresztą nie musiała tego robić bo starszy Pan po prostu wyszedł cały się telepiąc...

@AduŚ07 tacy ludzie to skarb. Piękne masz wspomnienia