System. Umowa. Biurokracja. Te trzy rzeczy brzmią trochę strasznie. Mało kto lubi urzędy. Są to instytucje bezduszne, ze swoim zimnym językiem wernakularnym (choć zdobi on oficjalne papierki), gdzie czujemy się przede wszystkim mali wobec całego ustroju. Męczy się nas tam dokumentami, załącznikami, obowiązkiem podpisu: „tam na dole, jeszcze na 6 stronie, parafka również na następnej i na koniec jeszcze maznąć po lewej, w tej rubryczce, która stoi 5cm pod PESELEM, a 6cm nad numerem buta”. To potrafi zabić.
I dosłownie zrobiło to z panem Józefem K. Przegrał on skazaną na niepowodzenia walkę z ogromnym systemem, dlatego ze smutkiem poszedł na szafot. Walkę, która swoją drogą była iście absurdalna, dlatego powieść Kafki jest jedną z lepszych pozycji wśród surrealistycznej litetaratury.
Niedawno z motyką na słońce porwał się inny pan – Pan Lionel M. Skąd ta straceńcza atmosfera? Przecież mówimy o Panie Lionelu M., czyli najlepszym w swoim fachu. Ten koleś ma miliony na koncie, w zasięgu najlepszych prawników do zatrudnieniu, armię fanów za sobą. On ma wszystko, nie jest pierwszym lepszym. Hah, nawet taki musi się ugiąć przed systemem. Zasady, które desperacko próbują okiełznać bańkę finansową zwaną piłkarskimi klubami i takiego kogoś dosięgną. Zabiorą mu podmiotowość, zmuszą żeby przeszedł do któregoś z trzech klubów, jedynych mogących sobie na niego pozwolić. To podobno piłkarze kręcą ten biznes, w końcu to oni grają. Zarazem są towarem, który bardzo często nie ma nic do gadania. Ten status dotyka każdego, nikogo w końcu nie interesuje, że akurat ty jesteś prawdopodobnie najlepszym w historii tej dyscypliny.
Najśmieszniejsze że Pan M. jeszcze za to dostał po tyłku. Natychmiast bowiem oskarżono go o wszystko, co najgorsze. Ktoś taki przecież powinien grać za półdarmo (albo darmo), skoro kocha Barcelonę. A czemu nikt nie miał pretensji do Pepsi? Ta marka przecież korzysta z wizerunku Pana M., pomaga mu osiągać sukcesy (jakby to pewnie napisał marketingowiec) i uwielbia socc… znaczy futbol, wy Europejczycy mówicie futbol, tak my love futbol. Z tego względu powinna - przecież dla dobra swojej ukochanej dyscypliny – wpłacić pieniądze. Podobnie jak cała lista sponsorów Barcelony. Oni przecież wspierają tę drużynę, „jesteśmy w ich teamie!” mówią, również kochają piłkę nożną, więc powinni dać dowód miłości. Tymczasem to kibice od Pana Lionela M., tak naprawdę robaka w tej całej machinie, zaczęli oczekiwać dużego poświęcenia. On swoją drogą się na nie zgodził, bo pensje chciał uciąć aż o 50%. A i to nie pomogło.
Transfer Messiego ostatecznie nie tylko kończy pewną sportową erę. Dla mnie to też pokaz tego, jak całe te szaleństwo związane z piłką nożną poszło do przodu. Kwoty jakie latają po rynku transferowym są chore i nawet pandemia tego nie zmieniła (vide City oraz PSG), podobnie jak budżetów niektórych klubów. Niestety często zamiast „życia jak w Madrycie” mamy „życie na kredycie”, a coraz większe zadłużenie jest tylko jedną z wielu patologii ekonomicznych toczących rynek piłkarski. Wszystko to sprawia, iż nawet Messi ma mniejszy autorytet niż jacyś ludzie w garniakach, kupionych zresztą między innymi za jego prace na boisku. Cóż, modern football.