Miałem przyjemność być na Camp Nou podczas pożegnania Pepa Guardioli. Piękny mecz i niesamowite wydarzenie. Na początku jeszcze było spokojnie, ale kiedy z głośników zaczął się utwór Lluisa Llacha, całe CN było poruszone a większość płakała.
Dlaczego o tym piszę? Bo strasznie boli, że Leo nie będzie miał takiego pożegnania. A któż bardziej zasługiwał niż on? Nie dość, że dla wszystkich informacja o odejściu spadła jak grom z jasnego nieba to samo pożegnanie będzie niegodne takiej legendy.
Gdy Małysz kończył karierę W. Szaranowicz w swoim wzruszającym monologu mówił: "dzięki niemu żyliśmy życiem zastępczym". Czyż podobnie nie było z Leo? Szczęśliwych uszczęśliwiał jeszcze bardziej, a tym co w życiu pod górkę wlewał w serca ogrom radości. I można pisać, że klub zawsze będzie ważniejszy niż piłkarz, ale wiele osób oglądało mecze głównie dzięki Leo. Sam kibicuje Barcelonie 20 lat. W latach 06-16 na palcach jednej ręki mogłem policzyć opuszczone mecze. Później pojawiła się dziewczyna w moim życiu, a następnie narzeczeństwo, małżeństwo, rodzina, obecnie cudowny 1,5-roczny synek i oczekiwanie na kolejnego potomka. Zatraciłem już kilka lat temu pasję do piłki, nie sprawia już takiej przyjemności jak kiedyś. Ale to właśnie Leo przyciągał przed telewizor. Zapewne nie tylko mnie.