Na zegarach wybija 92 minuta, wszyscy kibice Blaugrany modlą się aby sędzia kończył mecz. Ostatnie minuty to istne oblężenie pola karnego Katalończyków przez drużynę z Paryża. Sekundy dzielą dzielnych piłkarzy Barcelony, od podniesienia za uszy pucharu najlepszej drużyny w Europie. Cały stadion zamiera, Messi będzie wykonywał rzut wolny z lewej strony, odległość do bramki ponad 30 metrów, jednak to co kiedyś było siłą Katalończyków dzisiaj może ich zranić, w końcu do rzutu ustawia się ich wychowanek, człowiek, kosmita, bóg, który rzadko kiedy się myli z tego stałego fragmentu gry. Messi ma jednak inny pomysł na te akcje i postanawia wrzucić piłkę prosto na czoło swojego nowego kolegi Sergio R. Cały stadion wybucha, Messi w przypływie adrenaliny biegnie do swoich nowych przyjaciół, którzy już świętują w okolicach rzutu rożnego, wskakuje na plecy Ramosowi najpierw z podniesioną pięścią w górę a potem całując herb swojej nowej drużyny.
Po 90 minutach gry nadchodzi czas dogrywki, której piłkarze Paryża już nie wypuszczą z rąk wykorzystując mocniejszą ławkę rezerwowych.
Na drugi dzień Leo przeprasza kibiców Blaugrany mówiąc, że nie był sobą i po latach upokorzeń w LM emocje wzięły górę. Wybaczacie?