Panie i Panowie, koneserzy futbolu. Dokładnie 120 lat temu w Buenos Aires urodził się Luis Fernando Monti, jeden z najwybitniejszych środkowych pomocników w dziejach futbolu. Był mistrzem Świata z reprezentacją Włoch(1934), 4-krotnym mistrzem Włoch, 3-krotnym mistrzem Argentyny oraz zdobywcą Copa America z reprezentacją Argentyny(1927). Reprezentant dwóch krajów: Argentyny i Włoch. Jeden z zaledwie kilku piłkarzy, którzy w turniejach finałowych MŚ bronili barw dwóch krajów.

Monti był znany z niezwykle skutecznego stylu gry. W ówczesnym systemie taktycznym pełnił rolę środkowego pomocnika, odpowiedzialnego nie tylko za konstruowanie akcji swego zespołu ale także za utrudnianie życia przeciwnikowi. Ze swych zadań wywiązywał się w sposób bezwzględny, zazwyczaj grał na pograniczu faulu, jednak niemal w każdym meczu potrafił zdominować środek pola.

Zawodową karierę zaczynał w Huracán, w Argentynie grał także w Boca Juniors i San Lorenzo. W reprezentacji debiutował w 1924, jednak dopiero w 1927 stał się jej podstawowym zawodnikiem. W tym samym roku Argentyna wygrała turniej Copa América, a w 1928 Monti wraz z drużyną zdobył srebrny medal olimpijski – pierwszy mecz finałowy z Urugwajem zakończył się remisem 1:1, w powtórce Argentyna przegrała 1:2. Dwa lata później w Urugwaju rozgrywane były pierwsze mistrzostwa świata. W finale zmierzyły się ponownie Urugwaj z Argentyną i Argentyńczycy znowu musieli uznać wyższość sąsiadów z drugiej strony La Platy – tym razem przegrali 2:4. W 1931 Monti zagrał ostatni raz w reprezentacji Argentyny i wyjechał do Włoch, gdzie podpisał kontrakt z Juventusem. Z klubem tym zdobył 4 tytuły mistrza kraju a w 1932 zadebiutował (jako tzw. oriundi) w drużynie Italii. Z włoskim zespołem w 1934 zdobył tytuł mistrza świata. Luis Monti to środkowy pomocnik San Lorenzo Buenos Aires, który zyskał sobie opinię ,,Doble ancho”(podwójne płuca). Przydomek był w pełni uzasadniony. Krępy masywnie zbudowany Monti miał niespożyte siły. Szarżował z ferworem rozpędzonego byka, z furią i temperamentem budzącym popłoch w szeregach rywali. W akcje wkraczał bez pardonu, ostro i bezwzględnie. Jego energia wcale się nie wyczerpywała w destrukcji, w której był mistrzem. Potrafił mądrze zawiązać akcję w środku pola i celnym podaniem posłać w bój napastników wspierając ich przy każdej okazji. Zawodnik wprost nieoceniony, waleczny do szaleństwa, iście granitowa kolumna podtrzymująca cały zespół. W latach trzydziestych święcił również tryumfy w turyńskim Juventusie.