Ach, cóż to miała być za historia. Barcelona pogrążona w głębokim kryzysie, jedna afera za drugą, piłkarze pokłóceni z zarządem, kapitan zatrzymany wbrew woli, rosnąca strata do lidera... aż tu nagle pojawiło się światełko w tunelu. Z początku liche, przyćmiewane przez echa porażek z rywalami z górnej półki, ale przybierające na sile, podsycane przez coraz lepsze wyniki, dramatyczne końcówki rozstrzygane na korzyść Blaugrany, na dobre rozbłysło w momencie podniesienia trofeum za krajowy puchar. Któż wówczas nie wierzył, tabela rysowała się w coraz weselszych barwach i nawet pojedyncze porażki nie były w stanie tego zniweczyć, wszak Duma Katalonii była już zależna tylko od siebie. Wystarczyło wygrać kilka spotkań, pikuś. Odrodzenie potęgi było realne, ba, wydawało się iścić na naszych oczach, aż tu nagle, nie wiadomo skąd, spadł kubeł zimnej wody. Najpierw Granada, potem Atletico i w końcu Levante pozbawiające Barcelonę złudzeń. Nie tak to miało wyglądać. Piękna, romantyczna opowieść o podnoszeniu się z upadku, budowaniu drużyny, skończyła się w brutalny sposób. Nie będzie happy endu, sezon dobiegnie końca, a zespół będzie niemal w tym samym miejscu co rok temu, pozostawiając otwarte kwestie takie jak sens wiary w dzieło Koemana czy konieczność wzmocnień. Szkoda, nie takie miało być zakończenie, jedyne co zostaje na otarcie łez, to wspomnienie emocji, które towarzyszyły kolejnym meczom, to one są esencją sportu, ale marne to pocieszenie wobec śmiałych oczekiwań sprzed jeszcze kilku dni.