Oceny za mecz z Getafe

Kilka dobrych interwencji na przedpolu, jedno złe wybicie w 30.min., jeden pusty przelot przy rzucie rożnym w 56.min oraz przytomne, szybkie rozpoczęcie kontry, po której padła druga bramka dla Barcelony. Getafe praktycznie nie zagroziło bronionej przez niego bramce, wszak Los Azulones nie oddali ani jednego celnego strzału tego wieczoru. Trudno więc wyżej ocenić występ Chilijczyka.

Zaczął od błędu w kryciu w 12. min., kiedy wraz z Pique łatwo dali się wymanewrować przy linii dwóm zawodnikom Getafe „idąć na raz”. W tej sytuacji Dani niepotrzebnie atakował wślizgiem, przez co odpuścił skrzydłowego Getafe, który dograł do Scepovica (tam z kolei Alba kompletnie odpuścił krycie).. Poza tym Dani ustrzegł się błędów, grał odpowiedzialnie, dzięki czemu Getafe nie stworzyło w tym spotkaniu większego zagrożenia. Był bardzo aktywny, zwłaszcza w pierwszej połowie, choć kilka razy dośrodkowywał zawstydzająco niecelnie. Widywaliśmy lepsze mecze w jego wykonaniu, ale widywaliśmy też gorsze, szczególnie w tym sezonie.

To był niespodziewanie dobry mecz wychowanka Barcelony. Od samego początku „czyścił” dobrze w swoim rewirze, w zasadzie unikając błędów (jedyny, o który można mieć pretencje to ten z 12. minuty). Wreszcie nie popełniał głupich błędów w kryciu czy ustawieniu, a także zachował koncentrację przez całe 90 minut. W rozegraniu dystrybuował piłkę w sposób przemyślany i co najważniejsze celny. Kilkukrotnie interweniował we własnej szesnastce, a także na jej przedpolu i niemal zawsze były to zagrania skuteczne (choćby 54.min., 56.min., 59.min. czy 76.min.). Oby tylko nie stracił formy, bo Gran Derbi zbliża się wielkimi krokami. Będzie potrzebny w najlepszej możliwej formie.

Musiał interweniować rzadziej niż Gerard, ale mimo to zagrał całkiem nieźle. Kilka razy udało mu się całkiem wysoko odebrać piłkę, można więc pochwalić go za niezły timing. Francuz najbardziej imponował jednak kiedy miał piłkę przy nodze – przeciwko Getafe zaliczył bowiem 97% celności podań (tylko 2 nieudane), co na pewno może cieszyć, biorąc pod uwagę, że wcześniej zdarzało mu się być niestosownie nonszalanckim.

Czasami są takie spotkania, gdzie trudno oprzeć się wrażeniu, że gdyby nie jego szybkość i zadziorność to byłby co najwyżej przyzwoitym piłkarzem, bo dośrodkowania ma z reguły "na jedno kopyto", a w kwestii gry kombinacyjnej często ma problem z pierwszym przyjęciem piłki. Przykłądem takiej akcji może być dogodna sytuacja po podaniu Neymara (75.min.). Dodatkowo kilka razy krył na radar (przykład z 12.min. i kompletnego braku kontroli pozycji Scepovica) oraz zaliczył dwie niebezpieczne straty na własnej połowie. W ofensywie często podłączał się do ataku, pokazywał się partnerom, lecz ostatecznie niewiele z tego wynikało (m.in. dostał kilka crossów od Iniesty, Roberto czy Busquetsa).

Mózg tego zespołu i tak już chyba pozostanie do zakończenia przez niego kariery. Momentami szokuje, kiedy najprostszym zwodem potrafi napędzić akcję. Sergio rządził niepodzielnie w środku pola, celnie podawał, dobrze się ustawiał i przechwytywał co tylko się dało. To w dużej mierze dzięki niemu Getafe przez cały mecz pozostawało niegroźne, a i Barcelona nie zaliczała tyle strat co ostatnimi czasy. Busquets miałby nawet asystę, gdyby sędzia nie odgwizdał tylko przez niego widzianego spalonego. Szkoda, ale w niczym to nie ujmuje jego świetnemu występowi.Który to już raz został okrzyknięty najlepszym i najinteligentniejszym pomocnikiem świata?

Z pewnością najmniej efektowny z pomocników, ale nie można nie docenić jego wkładu w grę defensywną zespołu - tym razem 6 odbiorów przy tylko 3 stratac. ponadto 3 wygrane pojedynki powietrzne. Po jego świetnym, wysokim odbiorze w 35.min. Roberto powinien oddawać strzał, niepotrzebnie dogrywał. Zanotował niestety zwyczajowo kilka pomniejszych niedokładności oraz pustych dograń lub dośrodkowań. Jego zadaniem pozostaje walka w środku pola i raczej się to nie zmiani za kadencji Enrique.

Już w 37. sekundzie miał szansę na bramkę po niezłej piłce od Naymara, kiedy próbował w ekwilibrystyczny sposób strzelać przewrotką, minął jednak bramkę Getafe o minimetry, a mogło to zdecydowanie zmienić klimat wokół niego. Profilem pasuje do tej Barcy, ale widać braki w wielu aspektach m.in. raził w oczy brak dokładności (tylko 67% celności podań). Starał się być pod grą, ale często koledzy grają do niego niechlujnie ( za mocno, za daleko, na dobieg etc.); takie podania raczej nie byłoby kierowane do Messiego. Na początku drugiej połowy trafił do siatki, ale arbiter niesłusznie nie uznał jego gola. Szkoda, może Munir by się odblokował i pokazał na co go stać?

Klasyczny Luisito – z jednej strony dość często tracił piłkę (szczególnie po nieudanych dryblingach) i niedokładnie dogrywał, z drugiej zaś zrobił to co do niego należało. Bardzo dobrze popracował w pressingu przy pierwszym golu. To on odzyskał piłkę, rozprowadził akcję, a potem sam ją zakończył. Powinien być jednak bardziej skoncentrowany, szczególnie w meczach z mocniejszymi rywalami, na których tylko momenty mogą nie starczyć.

Jeśli ktoś martwił się, że pod nieobecność Messiego Barcelona stanie się ofensywnym impotentem, to Neymar rozwiał wszelakie wątpliwości. Znów był kluczowy, znów harował na korzyść całego zespołu, znów wziął na siebie wielką odpowiedzialność i nie zawiódł. Dobrze radził sobie w pojedynkach indywidualnych, wypracował kilka sytuacji swoim kolegom, ale też sam strzelił gola. Bardzo ważnego, na 2:0, co pozwoliło uniknąć Barcelonie niepotrzebnej nerwówki. Czasami chciałoby się, aby Neymar w wygranych meczach już odpuszczał i nie ryzykował kontuzji, bo często gracze przeciwników chcą się w końcówce przegrywanego spotkania zrewanżować w nikoniecznie najbardziej piłkarsko poprawny sposób. In minus trochę za dużo strat (18), ale w pamięci pozostaną przede wszystkim kapitalne indywidualne akcje (choćby z 27.min i 75.min.), 3 KP, 6 dryblingów oraz kilka udanych prostopadłych podań. Lider pełną gębą.

Zagrał dwie świetne piłki, dodatkowo kilka razy przyspieszył akcję. Jeg  wejście praktycznie nie wpłynęło na to co działo się na boisku, ale było dobrym „przywitaniem” się z murawą po kilkutygodniowym rozbratem.

Nie zdążył niczego pokazać.