W programie "Tego się nie wytnie" (polecam ten talkshow) omawiano ostatnie filmy jak "Nomadland" czy "Elegia dla bidoków" i goście trafnie zauważyli, że kino zaczęło dostrzegać nie tylko problemy np. czarnych, ale także milionów ludzi z tzw. pasa rdzy, ludzi żyjących na absolutnym marginesie i za kilka dolarów miesięcznie. Klasizm to kolejna choroba, która toczy społeczeństwo za oceanem (może nie tylko tam). Dobrze, że powstają takie produkcje i moim zdaniem powinny powstawać również w Polsce. Pojawia się też ciekawy rozdźwięk między otwartością, multikulti i kosmopolitami, a pragmatykami, którzy są przywiązani do swoich przekonań i nie pasują do dzisiejszych trendów globalizacji.