Dobra, podsumowując mecz w trzech słowach: Determinacja, walka, niedokładność.

Mecz mógł się podobać. Mi, jako kibicowi Barcelony podobało się to, że nie spuścili głowy, jak w Rzymie, jak w Liverpoolu i jak w Lizbonie. Pełno akcji i próba strzelenia bramki do ostatniej minuty doliczonego czasu. Awans był niemożliwy, ja w niego nie wierzyłem, choć serce mówiło coś zupełnie innego.

Tym meczem Barca pokazała, że są w stanie powalczyć o trofea na własnym podwórku, a w przyszłości, przy dobrym zarządzaniu, a może i o coś w Lidze Mistrzów. Koeman robi dobrą robotę i pokazuje, że jest trenerem kochającym wchodzić do klubów, w których się pali. Po Valverde i Setienie ta ekipa nie była drużyną, tylko grupą grajków bez pomysłu na siebie.

Ronald zbudował kilku zawodników, odbudował tragicznego i wiecznie kontuzjowanego Dembele. Czekam z niecierpliwością na powrót Ansu, z rumieńcami na twarzy patrzę na rozwój Pedriego, który pokazał, że w tak młodym wieku ma jaja, żeby grać w tak ważnym meczu i nie gubić się, jak dziecko we mgle, no i Moriba, który też całkiem nieźle wszedł w ten mecz.

Czy jest mi żal? No jest. Czy to dobrze, że Barca odpadła? Paradoksalnie tak. Teraz można skupić się na krajowym podwórku, dalej szlifować ogromne talenty, dalej budować kolektyw, którego tak brakowało w Barcelonie.

Brawa dla Paryża. Lecimy dalej, Vamos.