"Cząstki kobiety" to świeży dramat na Netflixie, który z pewnością mogę polecić.
Pierwsze 30 minut filmu to bezapelacyjny majstersztyk. Niewykluczone, że to najlepiej przedstawiona scena porodu w historii kina. Fantastycznie zagrana oraz nagrana, do tego angażująca widza tak jak to tylko możliwe. Istna emocjonalna rozpierducha.
Kolejny etap filmu jest już kompletnie inny, ale utrzymanie takiego poziomu przez cały metraż byłoby czymś niemożliwym. Początek to taki brzeszczot w ryj, po którym musimy się pozbierać i dojść do siebie. W dalszą część filmu wchodzi się więc w przyćmieniu podobnym do tego, który odczuwają bohaterowie. Mamy szansę wejść w ich skórę i współodczuwać ich traumę.
Tomasz Raczek wypowiedział bardzo trafne słowa - to jest film, który bardzo mocno szarpie od środka, ale nie w sposób, który zostawiałby otwarte rany, a w taki który pozwala uwolnić złą energię po seansie. Potrafi wypłukać.
Jedyną rzeczą, do której mógłbym się przyczepić to wątek związku, który został potraktowany po macoszemu. Rozumiem, że film miał się kręcić wokół kobiety. Początkowy akt to jednak jedna z lepiej zarysowanych relacji/więzi dwójki zakochanych ludzi, jakie widziałem. To co dzieje się na ekranie później, jest więc moim zdaniem taką scenariuszową luką i niekonsekwencją. Za to akurat minus, który nie wpływa jednak mocno na moją ocenę. Dla mnie to mocne 8 na 10 i fanom dramatów gorąco polecam.
Aha, no i warto jeszcze zaznaczyć, że Vanessa Kirby zagrała fenomenalnie i tą rolą otworzyła sobie zapewne furtkę do zdecydowanie większej kariery niż dotychczas.