Rodzina rodziną ale przykro jest czasami jak się tego słucha. W końcu temat rozmów padł na głównego aktora 2020 czyli koronę. Pierwsze pytanie "Dobra, a powiedzmy tak, wierzysz w koronawirusa?" xD Już samo to pytanie jest absurdalne, a z czasem było tylko lepiej. Jak można wierzyć/nie wierzyć w koronawirusa? Co innego jest rozdmuchana pandemia, polityka strachu i możliwe "badanie" społeczeństwa na zasadzie na ile mogą sobie pozwolić jeśli chodzi o ograniczenia, a co innego obecność wirusa który rzeczywiście jest. Na pewno nie taki groźny jak mówią w telewizji ale jest.
No ale rozmowa się toczy dalej. Wiadomo, standardowo: mi tam nic się nie stało, to tylko mocniejsza grypa, kłamstwo. Ale ciocia odpowiedziała na to pytanie "tak, bo go przeszłam". No tu się trochę wujkowie zbili z tropu bo nie spodziewali się takiej odpowiedzi :D Zaczęli ją przekonywać że tak właściwie to ona nie miała korony tylko grypę. Odpowiadała że miała ciężki kaszel przez 2 tygodnie i czuła takie zmęczenie że nie mogła przejechać kilometra na rowerze bo już miała zadyszkę, do tego osoba z jej pracy miała test pozytywny. No ale udowadniali jej że to nie to :D A najlepsze padło później. Wujek mówi że on nie wierzy w wirusa. "Jakiś czas temu przez 3 tygodnie chodziłem na miękkich nogach do pracy, czułem się słabiutki, bolały mnie wszystkie mięśnie, brałem leki i nic nie pomagało, miałem duszności i kaszel. Po 3 tygodniach minęło, no i co? Gdzie ten koronariwus?" No tak jakby chyba właśnie opisał przebieg tego zakażenia :D Inna ciotka się włączyła w jego obronie mówiąc ze dobra wierzcie sobie w co chcecie ja nie wierzę w tego wirusa bo to kłamstwo i mi tam nic nie jest :D
No co tu mówić, jest wesoło. Wódki co prawda nie piję bo nie lubię ale zaraz wjeżdża kolejna z Perełek dzięki którym jakoś to leci...