„Zawsze, pod koniec każdego meczu, przytulaliśmy się. Czasami ja podchodziłem do niego, a innym razem on podbiegał do mnie. Piękną rzeczą w Paolo było to, że zawsze dziękował...

Po powrocie do szatni zawsze odprawiał dwa rytuały. Pierwszym było złożene koszulki i włożenie jej do szafki, nigdy jej nie rzucał i zabronił też to robić innym. Drugim było podziękowanie wszystkim graczom poprzez uścisk dłoni, nawet tym którzy w nie grali w meczu.

Nigdy nie widziałem nikogo takiego z taką charyzmą. W dniu swojego ostatniego meczu we Florencji w momencie wyjazdu przytulił mnie po raz ostatni. W tej chwili zdałem sobie sprawę, że mój Mediolan odszedł, Mediolan złożony z wielkich ludzi.

Paolo był liderem tego zespołu. Jeśli któryś z zawodników nie grał na 100%, Maldini jednym spojrzeniem przywracał go do porządku, jakby raził prądem.

Najpiękniejsze bylo to, że nawet gwiazdy zespołu miały do niego ogromny szacunek. Seedorf, Nesta czy Sheva, przed spojrzeniem kapitana drżał każemy z nich.

Jeśli ktoś spóźniał się na trening, nie bali się mnie, tylko swojego kapitana, ale to nie był prawdziwy strach, oni wtedy wiedzieli, że zawiedli swojego lidera.

Kiedyś zapytałem go:

„Paolo, dlaczego masz tyle energii i motywacji w tym wieku?”

Odpowiedział:

„Robię to, aby pokazać każdemu młodemu zawodnikowi, że ​​zaangażowanie na boisku nigdy nie powinno być obniżone. Jestem kapitanem i muszę dawać przykład. Nawet w tym wieku”.

Ten Milan był zwycięzcą, ponieważ miał świetnych graczy, ale miał przede wszystkim duszę. Ta dusza nazywała się Paolo Maldini... "

- Carlo Ancelotti

via znalezione na fb