Dzisiaj załapałem się na tym, że chwyciłem za telefon i z przyzwyczajenia chciałem zadzwonić do taty, aby porozmawiać z nim o dzisiejszym konkursie skoków. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że przecież od kilku miesięcy już go nie ma, więc nikt nie odbierze.

To pierwszy sezon od 21 lat, który oglądam bez niego. Przez 16 lat patrzyliśmy wspólnie, później, gdy się wyprowadziłem, to były to pojedyncze konkursy, ale każdy był zawsze komentowany przez telefon lub przy okazji wizyty.

Przeżyliśmy wspólnie "Małyszomanię", złota Ammanna, wielkie powroty Adama Małysza, Zakopane, mistrzostwa świata, sukcesy Kamila Stocha, nawet Turniej Czterech Skoczni z Dawidem Kubackim, który oglądałem z nim w szpitalu oraz wiele, wiele innych. Były wspólne chwile radości jak i smutku.

Niby czas ma leczyć rany, ale człowiek każdego dnia czuje pustkę.