I właśnie dlatego najbardziej cenię takich artystów jak Kazik Staszewski czy Maciej Maleńczuk. Artyści, którzy nie tylko są zdolnymi muzykami, ale traktują muzykę jako wyrażanie swojej osobowości, jako wyraz społecznego buntu. Mają świadomość, że ich koledzy z branży, chociaż mniej utalentowani, trzepią lepszą kasę, bo śpiewają o pierdołkach poprawnych politycznie. A i tak robią swoje, bo mają swoje ideały.

Nie boją się pojechać po rządzie, nie boją się powiedzieć, co im leży na sercu, nie boją się rzucić soczystą "kur*ą", gdy jest taka potrzeba. Nie dostosowują swoich tekstów pod to, aby były puszczane w radiu. Nie lizą tyłka państwowej telewizji, by się tam dostać, bo mają ją gdzieś.

Tego brakuje mi u wielu współczesnych, polskich artystów i coraz mniej jest takich buntowniczych jednostek, które chcą zawojować świat (pomijam rap, bo to inna bajka). Śpiewają o kwiatuszkach, miłości i pierdołkach - i jasne, mają do tego prawo, bo to ich sprawa.

Niemniej, mnie nadal jara taka muzyka, jak np. najnowsza płyta Maleńczuka, który pomimo bycia blisko 40 lat w muzyce, nadal nie bierze jeńców i jedzie równo z tym, co trzeba.