Cykl miłośnika książek (90)
Stanisław Grzesiuk – Boso, ale w ostrogach
http://cdn-lubimyczytac.pl/upload/books/4843000/4843521/652756-352x500.jpg

Pierwsze wdanie bez skreśleń i cenzury. Przedwojenna Warszawa okiem młodego warszawskiego cwaniaka. Stanisław Grzesiuk z właściwym sobie humorem i swadą portretuje przedmieścia stolicy z ich obyczajami, tradycją i swoistym kodeksem honorowym, sięgając przy tym po słownictwo i specyficzną gwarę warszawskiej ulicy. Wydanie książki zostało wstrzymane na kilka miesięcy przez cenzurę. W lipcu 1959 roku książka trafiła do księgarń i podobnie jak „Pięć lat kacetu” natychmiast zniknęła z półek. Czytelnicy i recenzenci apelowali do autora i wydawnictwa z prośbą o dodruki. A książka stała się na całe dekady lekturą obowiązkową chłopaków z warszawskich podwórek. Po latach tekst porównano z rękopisem i przywrócono fragmenty usunięte przez cenzurę oraz wydawcę przy pierwszej publikacji. Wydanie zawiera fragmenty najważniejszych recenzji.

Stanisław Grzesiuk zwany bardem Czerniakowa. Autor autobiograficznej trylogii: Pięć lat kacetu”, „Boso, ale w ostrogach”, „Na marginesie życia”. Były więzień niemieckich obozów koncentracyjnych, w których spędził pięć lat. W pierwszej swojej książce Grzesiuk zaskoczył mnie formą. Do tej pory to jedyna przeczytana przeze mnie książka, opowiadająca o obozach koncentracyjnych i okropieństwach z tym związanych w tak lekkiej formie. Dzięki swojej osobowości, cwaniactwu i charakterowi przeżył.

„Boso, ale w ostrogach” jest opowieścią Grzesiuka sprzed wojny i jej początków do momentu aresztowania i wysłania do obozu koncentracyjnego. Autor potrafił oddać niesamowity klimat przedwojennej Warszawy. Sposób w jaki Ci młodzi się traktowali był naprawdę fantastyczny. Co by się nie działo, na swoją ekipę można było liczyć. Byli jak wielka rodzina. Mnóstwo bardzo ciekawych historii z humorem, chociaż bywało też niebezpiecznie. Nie chcę być źle zrozumiany, ale można poczuć jakiś sentyment, zazdrość do tamtych czasów i życia, które opisał Grzesiuk. Przeżywali niesamowite przygody. A ogromną zaletą jest brak ugrzecznień. Pisze tak jak czuje, to co myśli, tak jak było. Nie odczuwało się jakiejś sztuczności. Stanisław Grzesiuk podchodził do wszystkiego z humorem i pozytywnym nastawieniem. Gdybyśmy porównali dzisiejszą młodzież z tą z przedwojennej Warszawy, to jest mocne zderzenie dwóch różnych światów. Oczywiste jest to inne czasy, inne wartości, inne potrzeby, inne przygody. Ale przyznam szczerze, że chciałbym się przenieść chociaż na jeden dzień na Czerniaków i zobaczyć to życie na własne oczy. Książka rewelacyjna.

Moja ocena: 9/10.

Oznaczeni: @shinthps, @Kajtek77, @SuperPatsonFCB, @WoJjTas, @JimMorrisonFCB, @VamosB, @gregory9609, @AV0CAD0, @Alcazar