Tak wzięło mnie na przemyślenia po dzisiejszym sukcesie Igi, więc postanowiłem się z Wami podzielić. Polski sport jest, delikatnie mówiąc, dziwny. Infrastuktura sportowa leży a nasz kraj ma całkiem dużą liczbę ludności jak na Europę, a sportowców na wysokim poziomie w poszczególnych dyscyplinach nie mamy zbyt wiele. Jednak jak się ktoś się przebije, to często jest jednym z najlepszych na świecie, czasami i w historii. Wszystko to dzieje się pomimo faktu, że szkolenie w Polsce jest słabe. Gdy ktoś osiągnie w końcu sukces to kibice się od razu rzucają na niego i zachowują się jakby zawsze się interesowali tym sportem. Gdy przychodzi kryzys, leci fala hejtu. Nikt wtedy nie zauważa, że zwycięstwa są czymś ponad normalnym a realny poziom Polski to bycie tłem. Siłę naszego sportu stanowią pojedyncze osoby, ale też nikt tego nie chce widzieć, bo po co. Lepiej mówić, że zawsze się kibicowało i jak to Polska silna. Jeszcze dochodzi zniechęcenie do sportowca, bo za dużo wygrywa i zarabia. Bo najlepiej nie wychylać się zbytnio. Bycie sportowcem w Polsce to ogólnie ciężka rzecz i trzeba nieraz bardziej obciążająca psychicznie niż sam sport.