Co do dzisiejszego superpucharu to ja muszę wyznać, że czułem radość, czułem optymizm, widząc ten cały anturaż, widząc tę całą otoczkę, tych kibiców na trybunach stadionu Ferenca Puskasa w Budapeszcie. Może nie był to jeszcze pełny stadion, ale cieszę się, że kibice wracają, cieszę się, że trybuny żyją, cieszę się, że restrykcje są znoszone, cieszę się, że wszystko wraca do porządku bez redefiniowania tej dyscypliny na nowo. Natomiast jeśli chodzi o samo spotkanie to co tu mówić panowie? Przypomina mi się słynne hasło z czasów olimpijskiej kadry śp. Janusza Wójcika - "zmieniamy szyld i jedziemy dalej" - bo umówmy się - odszedł Thiago, odszedł Coutinho, odszedł Perisić, który był ważnym ogniwem w tym lizbońskim "final 8", w ich miejsce przyszedł Leroy Sane i Bayern nie stracił nic na swojej jakości, oni się nie zatrzymują, oni wchodzą z marszu w nowy sezon demolując Schalke 8:0 na inauguracje Bundesligi i trener Flick wychodzi na konferencję i mówi, że "powinniśmy strzelić 3-4 bramki więcej" - To puentuje dzisiejszą filozofię i politykę Bayernu, to jak oni funkcjonują nie tylko w aspekcie sportowym. Ten mecz z Sevillą nie był dla nich łatwy, natomiast w ogólnym rozrachunku liczy się końcowy rezultat. To pokazuje nam jakim hegemonem stał się ten klub, jak idzie po swoje, jakie ma aspiracje, jaką ma świadomość własnego potencjału, jaką ma świadomość własnej wartości na boisku. Dzisiaj Bayern to jest drużyna poukładana, dzisiaj Bayern to jest drużyna z widocznie wyznaczoną hierarchią, to jest drużyna grająca na pełnej intensywności, to jest drużyna kompletna, tam wszystko gra, tam wszystko działa, tam wszystko funkcjonuje jak w dobrym niemieckim samochodzie. To dzisiejsze spotkanie tylko nas utwierdza w tym przeświadczeniu. Muszę wam powiedzieć, że po finale Champions League w Lizbonie zadzwoniłem prywatnie do Roberta, ucięliśmy sobie kilkuminutową pogawędkę i on zdradził mi, że jest szczęśliwy w tym miejscu, że na tę chwilę jest piłkarzem spełnionym na płaszczyźnie klubowej - bo umówmy się - W Madrycie, w Paryżu, w Barcelonie trawa nie jest bardziej zielona niż w Monachium. Dowiedziałem się jeszcze tak w kuluarach, że podczas uroczystej kolacji klubowej w pewnym momencie wstał Oli Kahn i z tzw. niemieckim rygorem powiedział, że czas na świętowanie będzie wtedy, gdy ten sukces powtórzą w kolejnym sezonie. Ja myślę, że to uplastycznia nam pogląd, że dla tych chłopaków "Sky is the limit".