Miałem nic nie pisać, bo i po co, ale nudzi mi się, to coś napiszę.

O ile ta porażka nie wzbudziła we mnie kompletnie żadnych emocji, poza rozbawieniem przy bramkach Cou, to przyszłość maluje się strasznie, bez względu na to w jaką stronę pójdziemy. Najlepszą (kompletnie nierealną) opcją byłoby odejście Messiego, Suareza, Busquetsa, Rakiticia, Pique, i Alby, przy jednoczesnej dymisji Bartomeu i wejściu Fonta. Wtedy mógłby wziąć tu jakiegoś porządnego trenera, a parę lat później Xaviego, i zacząć wszystko od nowa na spokojnie. A rzeczywistość? Wyżej wymienieni piłkarze wymuszą dymisję Bartomeu, przyjdzie Font, i zacznie się ogromna presja by wygrać coś jeszcze z Messim w składzie. Może odejdzie Rakitić i Vidal, może wypchną Griezmanna. Nie zmieni się absolutnie nic - dalej będziemy tym samym trupem, tyle że pod nową warstwą pudru. A jeśli w to wszystko wejdzie jeszcze Xavi... nie chcę nawet o tym myśleć. Pisałem już kilka lat temu, że zaganiamy się w tak cholerny kozi róg, że prędzej czy później to wszystko dupnie. Jest to nieuniknione. Gdyby rewolucja nadeszła 3 lata temu, gdy większość osób pukała się w czoło słysząc to słowo, dziś moglibyśmy mieć już stabilną młodą drużynę, walczącą z takim Bayernem jak równy z równym A co mamy? Cmentarzysko.

I oczywiście wiem, że wtedy nie mogło być rewolucji. To jest w tym wszystkim najzabawniejsze. Ten paradoks. Kto zgodziłby się 3 lata temu na sprzedaż tych zawodników? Tych legend? O Messim nawet nie wspominam, bo to już kompletna abstrakcja. Po prostu, około 5 lat temu założyliśmy sobie na szyję pętlę, której nie da się zdjąć, i która z każdym sezonem zaciska się coraz bardziej.