„Kiedy miałem 14 lat, zostawiłem rodziców, aby dołączyć do ośrodka treningowego Genk. Na pierwszym roku wylądowałem w dużej szkole z internatem, w której musieliśmy sypiać po kilka osób w jednym pokoju.

Na szczęście na drugim roku trafiłem do rodziny zastępczej, ale sprawy nie poszły zgodnie z planem. Myślałem, że wszystko jest w porządku, moi przybrani rodzice nigdy nie musieli chodzić do szkoły z powodu problemów naukowych lub dyscyplinarnych. Z końcem roku szkolnego pożegnałem się z nimi, nie wiedząc, co się wydarzy.

Gdy wróciłem do domu, rodzice byli smutni, płakali, pytałem „co się stało?” i wtedy powiedzieli mi, że moja rodzina zastepcza nie chce mnie już u siebie. Zapytałem ich dlaczego, a oni powiedzieli, że to „z powodu tego, jaki jestem”. Nie zrozumiałem. „Trudno Cię sprecyzować, jesteś bardzo spokojny. Masz problemy z interakcją z innymi dziećmi. Jesteś bardzo wstydliwy, ale oni po prostu uważają Cię za trudne dziecko ”.

Nie jest miło to ułyszeć, gdy masz 15 lat, nie mogłem zrozumieć dlaczego przybrani rodzice nawet się ze mną nie pożegnali. Tego dnia godzinami kopnąłem piłkę o ścianę. Wmawiałem sobie, że wszystko będzie dobrze, że za kilka miesięcy będę w pierwszej drużynie i nie będę już doświadczał porażek.

Kiedy wróciłem po lecie byłem w drugiej drużynie i powiedziałem rodzicom, że za dwa miesiące będę w tej pierwszej. Trenowałem jak szalony, miałem w sobie ogień. To było tak, jakbym zwariował. Pamiętam, że graliśmy w piątek wieczorem i trener posadził mnie na ławce. Wszedłem w drugiej połowie i strzeliłem pięć goli. Ten dzień zmienił moją historię w klubie i dołączyłem do pierwszej drużyny.”

~ Kevin De Bruyne!