Trafiłem na ciekawą informację, zgodnie z którą "Władca Pierścieni" to powieść mająca związek (nawet bardzo duży) z chrześcijaństwem. Nie zdziwiłoby mnie to o tyle, że Tolkien, Owen Barfield, Charles Williams i C.S. Lewis byli dobrymi przyjaciółmi, a trzech ostatnich tworzyło w dużym oparciu o wiarę. Wszyscy należeli do grupy oksfordzkich "Iklingów". Nie spotkałem się jednak wcześniej z taką opinią na temat LOTR. Po przemyśleniu tego jak powstał Melkor (późniejszy Morgoth) ciężko nie znaleźć odniesienia do powstania Lucyfera. Wątek zmartwychwstania Gandalfa, który trzeciego dnia (!) o wschodzie słońca przyjeżdża z odsieczą i już nie jest Gandalfem Szarym, a wokół niego widnieje poświata, również wygląda znajomo.

"Władca Pierścieni" J.R.R. Tolkiena to głęboko katolicka opowieść o poświęceniu i zbawieniu. Podróż ze złowieszczym pierścieniem - symbolem grzechu - do krainy zła, gdzie zostaje on ostatecznie zniszczony, to na nowo przeżywana Droga Krzyżowa.

Taką opinię przedstawił angielski krytyk Joseph Pearce. Ubolewa, że większość czytelników nie dostrzega tej najważniejszej warstwy "Władcy Pierścieni", przez co jest on książką "głęboko niezrozumianą". Czy chrześcijanin może mieć zaufanie do powieści, w której czyta o czarodziejach, elfach i magii? - zastanawia się Pearce w książce "Tolkien. Człowiek i mit".

Zdaniem Pearce'a, kwestia zasadnicza dla każdego, kto chce naprawdę zrozumieć "Władcę Pierścieni", to teologia. Moc Chrystusa przemawia nawet bardziej w Tolkienowskim Śródziemiu niż w Narni, którą wymyślił C.S. Lewis, przyjaciel Tolkiena.

Tolkien w swoim liście napisanym krótko po publikacji "Władcy Pierścieni" napisał, że znaczące fakty z życia pisarza mają wpływ na dzieło. Mówiąc o "faktycznie znaczących" wydarzeniach Tolkien wyznaje: "Na przykład urodziłem się w 1892 r. i we wczesnym dzieciństwie mieszkałem w «Shire» sprzed ery mechanicznej". "Co może ważniejsze - podkreśla - jestem chrześcijaninem (można to wydedukować z moich opowieści), a w istocie rzymskim katolikiem".