W sumie panowie, to nie ma co płakać. Graliśmy z trzecią defensywą La Ligi, która dodatkowo nie miała ambicji, aby coś więcej osiągnąć w tym spotkaniu. Ich planem było przetrwać, maksymalnie urwać punkt. Wygrana jest tutaj dobrym wynikiem, nawet taka minimalna.
Chociaż oczywiście mamy powody do zaniepokojenia. W pierwszej kolejności są to problemy z kreatywnością. Dominowaliśmy środek pola, lecz nic z tego nie wynikło. Dosyć mało celnych strzałów, masa zblokowanych (6), a jedyna bramka bardziej wynikła z kontrpressingu* niż z otwartej akcji. Wydaje się, że narzekamy na to od - kurde - 50 lat, lecz w tym wypadku, to szczególnie boli, ponieważ widać jakiś zamysł w grze, schematy, a tymczasem walimy głową w mur.
Za to mnie szczególnie martwi gryzienie się (hehe) Griezmanna z Messim. Jak można szybko zauważyć, to szczególnie nasz atak zawęża pole gry. Obaj skrzydłowi schodzą do środka, by przytłoczyć rywali w tej strefie boiska, podczas gdy tak stworzone luki na skrzydle wykorzystują boczni obrońcy. Zwłaszcza Alba. Pod wodzą Setiena Hiszpan pomału wraca na swój wysoki poziom w ofensywie, stając się praktycznie bocznym pomocnikiem. Tylko wtedy chyba w pełni nie wykorzystujemy Antułana. Wchodząc ze skrzydła w strefę dziesiątki nie może tam grać, przejąć rolę kreującego (mniej więcej tak to robił we Francji), ponieważ ją ma Messi i za bardzo nie chce się nią dzielić. Zresztą nie za bardzo się da tak grać. Pozostaje mu przyjąć miano, które ciężko sklasyfikować (trochę podaje z tyłu, trochę kąsi rywala próbując wbiec w pole karne do podania) i on sobie z nią nie radzi za bardzo.
Zmienić jego pozycję? Może to bardziej wina kolegów, nie dogrywając pomocy? Ciężki orzech do zgryzienia.

*Swoją drogą warto za to pochwalić drużynę. Bardzo ładnie i skutecznie narzucaliśmy pressing po stracie piłki.