U mnie na osiedlu jest dom Złota Jesień i chodzi tam pan Andrzej, który gra, a raczej rzępoli coś na gitarze w tempie, które uśpiłoby nawet diabła tasmańskiego w rui.
I właśnie Barca coraz bardziej przypomina mi tego podstarzałego pana Andrzeja. Ma siłę żeby wziąć tę gitarę, ale jedyne co jest w stanie z siebie wyprodukować to smętny koncert utworów żałobnych, w trakcie którego próżno liczyć na ciekawy riff, a jedyne solówki to dzieło Messiego, zresztą, jak wczoraj, niedokończone i z mocnym fałszem.

Ale ponieważ barcelońska gitara to najwyższej klasy instrument, maskuje nawet brak talentu barcelońskiego pana Andrzeja. Za rok pan Andrzej będzie jeszcze starszy, więc szansa, że przyśnie w czasie koncertu będzie jeszcze większa.

I może kiedyś w czasie obiadu, gdy przyśnie i zauważy, że zamoczył właśnie brodę w zupie ogórkowej, pan Andrzej uświadomi sobie, że jest podstarzałym rockmanem, na którego widok, młode groupies ziewają i czekają na inny koncert.