Tadek: Macie może sos słodko-kwaśny?
Karol: Błagam, żadnych "a nie mówiłam".
Alina: Karol, najprawdopodobniej potrąciłeś sobie za coś, za co nie powinieneś sobie potrącać i teraz to uregulujesz. Oni sobie po prostu zabiorą z tych pieniędzy, które mieli nam zwrócić.
Karol: A, tak po prostu? Zabiorą sobie z tego, co mieli nam zwrócić, tak? Otóż tak się składa, że ja chciałem wydać ten nasz zwrot w całości. Całe 300 złotych.
Tadek: Macie ten sos słodko-kwaśny?
Karol: Daj już spokój z tym sosem słodko-kwaśnym! Co się z Tobą dzieje? Czy Ty nie rozumiesz, że popadłem w kłopoty? Rząd mnie ściga.
Tadek: Ale oni już tacy są, ścigają kogo się da. Czym Ty się denerwujesz?
Karol: Dzięki stary.
Tadek: Wróćmy do początku naszej dyskusji. Początkiem naszej dyskusji było to, czy macie ten sos słodko-kwaśny?
Karol: Ala wyjdź do drugiego pokoju, Ala wyjdź, bo ja go zaraz zabiję! Jak Cię dopadnę, to na Wolskiej nie będzie nic, tylko sos słodko-kwaśny.
Alina: Karol!
Karol: Nie karoluj do mnie teraz. Co Ty, trzymasz z nim? Czy Ty nie rozumiesz, że to poważna sprawa? Oni mnie ścigają!
Alina: Karol, bycie ściganym nie oznacza końca świata. Nie jesteś pierwszą osobą ściganą w ten sposób.
Tadek: Ala ma absolutną racje, więzienia są ich pełne.
Karol: Słuchaj, ja liczę do pięciu, ale jak już doliczę, to radzę Ci być daleko za tymi drzwiami. Uwaga, zaczynam: jeden, dwa, trzy...
Tadek: Wcale się nie boje. Jakbyś umiał liczyć, to by Cię nie ścigali za podatki.

:D