Defetyzm miesza się z populizmem, a niektórzy śnią o wielkiej Barcelonie magicznie odrodzone po odejściu Messiego. Jakie to słabe. Prędzej stalibyśmy się drużyną środka tabeli niż wrócili na absolutny szczyt. Nie mniej trudno nie zauważyć problemu, który trawi Barcelonę. Tego samego, który toczy reprezentację Argentyny. Pisałem o tym dawno. Tam też bezgraniczne zaufanie w możliwości i piłkarską boskość Leo doprowadziły do zapaści i pasma rozczarowań. Nie można tak grać, że każda akcja ma przechodzić przez Messiego pięćdziesiąt razy by lider dystrybuował każdą piłkę, wieńczył wszystko asystami albo sam kończył golem. Tak się nie da. Potem cały kolektyw jest zagubiony, wszyscy zawodnicy grają pod presją, boją się podjąć ryzyko jakiekolwiek, wolą oddawać piłkę Messiemu. Jesteśmy przewidywalni do bólu i będziemy póki ktoś tego nie ogarnie.