Na laptopie zerkałem na mecz Chelsea - Bayern. Monachijczycy z założenia grają podobną piłkę do nas, a więc opartą na podaniach i posiadaniu. W niemal każdym meczu notują ponad 60% czasu przy futbolówce. W ich dzisiejszym spotkaniu było bardzo dobrze widać dwie kwestie. Po pierwsze - środkowy napastnik, który absorbuje uwagę stoperów, przepycha się z nimi, zastawia, zgarnia górne piłki, wychodzi do rozegrania. Efekt? Lewandowski z bramką i dwoma asystami. My po kontuzji Suareza nie mamy klasycznej 9. Po drugie - skrzydłowi. Robiący zamieszanie, dryblujący Gnabry i wspierający go na tej samej flance ofensywny lewy obrońca Davies. Wspólnie rozerwali szyki Chelsea. Dwie bramki i asysta. Na prawej stronie szybki Coman. A w Barcelonie, przepraszam, kto? Czołg Vidal. Mamy Messiego, pełniącego różne role Griezmanna i młokosa Fatiego. Na planie taktycznym - pomimo nazwisk - wygląda to mizernie. Latem obowiązkiem są transfery skrzydłowych. W nowoczesnym futbolu, przy takiej a nie innej filozofii gry Dumy Katalonii, zaklepiemy się na śmierć. Podania wszerz, wszerz i wszerz, bo nie ma szybkości w bocznych strefach, bo nikt nie wbiega, bo nie próbuje dryblingu.