Lio LA PULGA Messi: człowiek od zadań specjalnych i zwyczajnych, pożeracz światów ludzkiej wyobraźni, niszczyciel rekordów, człowiek wyprzedzający swoje czasy w tym, co robi, a przede wszystkim - "robiciel różnicy". Koleś wymykający się wszelkim uogólnieniom, wytyczający ścieżki tym, którzy za nim, a więc wszystkim.

Komplementować go można na różne sposoby. To pewne. No ale...

Jestem typem z pokolenia trzepaka i Henrego na koszce. Po dziś dzień wspominam rozmowę z ziomeczkiem, który sprzedawał mi pierwsze info o Lio: "zobaczysz, będzie wielki". Nie podzielałem tego zdania i - jak się okazało - byłem w błędzie. Aczkolwiek nigdy nie złapałem zajawki na tego chłopaka. Chociaż serce radowały jego rajdy, lobiki, zawadiacki uśmiech i burza włosów, nie potrafiłem ulec jego urokowi w stopniu typowym dla większości kibiców Barcy. Może wynika to z faktu, że nie przepadam za bohaterami pierwszej linii. Pół ośki za Goku, ja za Vegetą. Kibicować największym nie sztuka. Skłaniałem się raczej tezie, ze sztuką kibicować i tworzyć największych.

Przechodząc do meritum, myślę, że Lio nie nadaje się na kapitana. Nie ma tego czegoś w sobie i to jego jedyny mankament boiskowy. Mówi się często, że kapitan winien motywować zespół postawą, nie ważne czy słowami, gestami czy samą grą. Nie zgadzam się z tym twierdzeniem. Motywacja to rzecz śliska i wielowymiarowa, ale warto nadmienić, że sposób motywowania zespołu przez Messiego działa tylko wtedy, gdy wszystko idzie dobrze. W momencie, gdy nawet jemu nie wychodzi, cały zespół zostaje obnażony, bo i jak walczyć, gdy powstrzymano największego? Gdy król upada, królestwo razem z nim.

Jestem więc zwolennikiem motywacji negatywnej; wrzasków, gdy trzeba, spokoju, gdy sytuacja wymaga, a do tego odwagi i NADE WSZYSTKO bycia niezachwianym w obliczu porażki. Kapitan nie może gasnąć, gdy nie idzie po jego myśli. Kimś takim jest Ter Stegen. Szacunek do kibiców to jedna z pożądanych cech i główny atrybut dobrego przywódcy w futbolu. A z tym u Lio różnie.

Jednakże, by nie kończyć w tak żałosny sposób, w myśl słów Coco: moda przemija, styl pozostaje. Parafrazując znaczeniowo i kontekstowo - pomimo wszystkich burz i zawirowań, ważne, byśmy pozostali wierni swojemu stylowi, który przez ostatnie lata ulegał perturbacjom. I nie wyrzekajmy się ludzi, którzy ten styl kreowali przez lata i nadawali mu znaczenia. Bo chociaż Lio nie jest krystaliczny, jest nasz.