Pamiętam, że kiedy zacząłem oglądać Barcelonę byłem zafascynowany pewnym piłkarzem z rozpuszczonymi lokami, nigdy nie cofał nogi, walczył o każdą piłkę i centymetr boiska, wielką frajdę sprawiało oglądanie kogoś kto wchodził na murawę całym sobą, swoim nastawieniem zarażał pozostałych graczy, cucił ich, kiedy się dekoncentrowali i upominał, gdy okazywali brak szacunku drużynie przeciwnej, oaza spokoju, człowiek, który jako pierwszy wchodził w środek konfliktu by uspokoić narwańców, raz mu się nawet oberwało w twarz i ani przez sekundę się nie złościł, chodzący symbol hasła Mes Que Un Club, Panie i Panowie, Carles Puyol, klasa sama w sobie. Od tamtego czasu wiele się zmieniło i nic już nie będzie takie jak kiedyś, ale tak jest ze wszystkim, tęsknie za tym jak za beztroskim dzieciństwem, jednak jest taka satysfakcja, że mogłem całe te złote pokolenie oglądać na bieżąco, innym zostanie kiedyś tylko kompilacja na YouTube.