Ofkorz jestem po 5/8 odcinkach Wiedźmina, ale muszę Wam wyznać, że nie widzę tam nic skomplikowanego, w sensie, że jacyś zagraniczni Pankracy z Johnem z ust wydłubują sobie, cmokają, winszując, pieprzeni krytycy za pińc złotych, że tam się fabuła dwoi, troi, że ciężko przeskoki zrozumieć, iż ten serial to nie taki jak być powinien, że to nie Gra o Tron, że tego za mało, a tego za dużo. Idioci! To nie jest Gra o Tron! To jest Wiedźmin! Wystarczy się skupić, pomyśleć, pierwsze cztery odcinki i fabułę wielopłaszczyznowo budowaną zrozumie człowiek średnio-inteligentny. Krytykom to zbyt wiele. Tam musi być, musi być... sami nie wiedzą co. Rżnij, pal, gwałć. Bohater robi A, bohater czyni B, ciągnie go to do C. Wcale mnie to nie dziwi. Rosnący popyt na książki to nic niezwykłego, tak samo było z Władcą Pierścieni, tak samo z Pieśnią Lodu i Ognia... Geralt odtworzony jest konkretnie. Póki co za mało mi w serialu potworów, ale na szczęście pojawiają się filozoficzne rozważania na temat natury wiedźmina. Początek - bo mam nadzieję, że to uwertura przygody - oceniam wyżej niż zadowalająco. Czekam na więcej, a pożal się Boże złotouści, piśmienni, w następnym, lepiej przygotowanym sezonie, będą w jednym chórze śpiewać unisono - o jak lepiej, jak dobrze, jak magicznie. Skoro teraz ich wdzięczne głosy pozostały w tyle, następnym razem powinny być forpocztą! Tak będzie - nie kłamię.