@HassanMubarak

#Ciekawostka numer 9

Mahomet, czyli Muhammad Ibn Abd Allah, jest założycielem islamu.
Tradycja muzułmańska uznaje go za proroka (nabi) i Bożego posłańca (rasul Allah). Mimo iż najcenniejsze źródło informacji o Mahomecie stanowi Koran, najpełniejsze opisy z jego życia zawierają tradycyjne biografie, zwane sirami.
Przyjmuje się, że urodził się ok. 570 roku w Mekce. Jego ojciec zmarł przed narodzeniem syna, a matka, Amina, gdy miał niespełna 6 lat. Młody Mahomet zajmował się pasterstwem i prowadzeniem karawan.
Mając ok. 25 lat, poślubił bogatą – o 15 lat starszą od siebie – wdowę, Chadidżę. Miał z nią sześcioro dzieci.
W 610 roku nastąpił moment przełomowy w życiu Mahometa. Podczas regularnych rozmyślań w jaskini góry Hira doświadczył – trwających ponad 20 lat – objawień koranicznych, których przekazicielem był archanioł Gabriel (Dżibril).
W odpowiedzi na nie Mahomet rozpoczął swą prorocką misję.
Zaczął więc nauczać, że „Nie ma boga prócz Allacha, a Mahomet jest jego prorokiem”. Głosił, że wierni będą się cieszyć wspaniałym życiem pozagrobowym, celem życia bogatych jest dzielenie się z biednymi, a oddawanie czci idolom jest złe.
Przypadający na lata 610-622 mekkański okres objawień dotyczył przede wszystkim kwestii teologicznych i etycznych. Głoszony przez Mahometa monoteizm stał się zagrożeniem dla mekkańskiej społeczności kupieckiej, prosperującej dzięki interesom pielgrzymkowym związanym z rozwiniętym kultem arabskich bóstw pogańskich.
Mieszkańcy Mekki odrzucili przyjęcie nowej religii, a nieliczną grupę nawróconych prześladowali i zmusili do ucieczki. W 615 roku część muzułmanów udała się do chrześcijańskiej Abisynii, natomiast siedem lat później Mahomet wraz z grupą zwolenników emigrował do Jasribu, które stało się „Miastem Proroka” (Madinat an-Nabi), znane jako Medyna. Wydarzenie z 622 roku, tzw. hidżra zostało uznane przez muzułmanów za początek nowej rachuby czasu.
Na okres medyński (622-632) złożyło się organizowanie struktur społecznych i religijnych; tworzenie podstaw wspólnoty muzułmańskiej (ummy); rozwiązywanie sporów plemiennych; konflikt z plemionami żydowskimi; walki z mieszkańcami Mekki oraz z pogańskimi plemionami Arabii.
W 630 roku Mahomet odniósł nad Mekkeńczykami ostateczne zwycięstwo, którego symbolem było oczyszczenie Al-Kaaby z symboli i posągów bóstw arabskich. Krótko przed śmiercią Mahomet odbył pielgrzymkę do Mekki, nadając tej formie kultu charakter obowiązku religijnego. Mahomet zmarł 8 VI 632 roku w Medynie, gdzie został pogrzebany.
Największa różnica między Mahometem okresu mekkańskiego i medyńskiego dotyczy jego roli, jaką odegrał w obu wspólnotach. W Mekce mamy do czynienia z człowiekiem spokojnym i odsuwanym na margines życia społecznego. W Medynie jawi się postać posiadająca władzę i autorytet.
Żywy jest obraz „popularnego Mahometa”, któremu przypisuje się cechy i właściwości idealnego człowieka religijnego danego regionu czy kultury. Dla uczonych w prawie Mahomet był prawodawcą; dla mistyków – ideałem na drodze duchowej doskonałości; dla mężów stanu – wzorem władcy; dla wszystkich muzułmanów stanowi przykład do naśladowania.

Dzięki nauce Mahometa liczne ludy i narody usłyszały o Jezusie. Nie jest to wprawdzie nauka pokrywająca się z chrześcijańską prawdą o Jezusie Chrystusie, ale poszukujących wprowadza ona w przestrzeń oddziaływania Jezusowej łaski.
Współczesna chrześcijańska ocena Mahometa daleka jest od deprecjonowania jego osoby. Rozwinięta po Soborze Watykańskim II teologia katolicka zajmuje krytyczne, ale wolne od polemik stanowisko wobec założyciela islamu. Dla chrześcijan i muzułmanów Mahomet jest jednym z największych przywódców religijnych ludzkości i wyjątkową postacią historyczną o szczególnym charyzmacie i partykularnych cechach osobowościowych.

@HassanMubarak Rzeczywiście cud musiał się stać, że kobita po 40 urodziła sześcioro dzieci.

@HassanMubarak Nie, dziękuję

@Kajtek77 moze to sześcioraczki byly. Raz a dobrze.