Emocje opadły, więc napiszę coś od siebie.

Czytając tutejsze komentarze, mam nadzieję, że niektórzy mają chyba zbyt wielkie oczekiwania i później bardzo boleśnie się rozczarowują, przy okazji szukając licznych teorii spiskowych. Skoki narciarskie to specyficzny sport. To sport, w którym bardzo trudno rywalizować starszym zawodnikom z powiewem młodości, która nierzadko po prostu wchodzi na skocznie, skacze i samo wychodzi.

Nie wiem, dlaczego niektórzy nastawiają się na seryjne zwycięstwa Kamila i miażdżenie rywali, jak chociażby dwa sezony temu. Stoch ma już 32 lata. W tym sporcie to naprawdę jest spory wiek i choćby ktoś się dwoił, troił i trenował nie wiadomo jak wiele, można się po prostu zesr*ć, a i tak się przegra z powiewem młodości, której wychodzi po prostu wszystko. Czasami nawet nie wiadomo dlaczego, po prostu wychodzi.

Patrząc na historię skoków narciarskich i na to, jak rzadko zawodnicy wygrywają po 30-roku życia, te seryjne zwycięstwo już raczej nie przyjdą. Chociaż mogę się mylić, bo akurat Kamil Stoch jest tak wielkim mistrzem, że i tak przesuwa granice w tym sporcie. Nie bez powodu jest jedynym zawodnikiem, który wygrał klasyfikację generalna Pucharu Świata po ukończeniu 30-roku życia.

Kamil Stoch i tak robi wiele, bo jest jednym z nielicznych zawodników, którzy pomimo młodego wieku, ciągle są w czołówce. Zwróćcie uwagę na fakt, że to skoczek, który ostatnie trzy lata, trzy razy był na podium klasyfikacji generalnej PŚ. Przez te trzy lata zmieniali się tam różni zawodnicy, a Kamil Stoch był jedynym zawodnikiem, który ciągle był w tej trójce. To robi wrażenie. Od sezonu 2010/2011, odkąd wygrał swoje pierwsze zawody Pucharu Świata, praktycznie nie ma edycji, w której nie byłby na podium. Wyjątkiem jest 2015/2016, a tak w każdym sezonie jest minimum trzy razy na podium i wygrywa minimum dwa konkursy Pucharu Świata. Teraz też, pomimo że teoretycznie słabo rozpoczął, już zdążył raz wygrać i raz być trzeci.

A i tak jestem przekonany, że Kamil Stoch nie powiedział jeszcze ostatniego słowa, bo to jest wielki mistrz, który potrafi zmobilizować się na poszczególne konkursy. To nadal jest zawodnik, który może przywieźć medal z jakiejś imprezy, co pokazuje chociażby fakt, że wygrał w Engelbergu. Wystarczy trochę szczęścia, dobra dyspozycja dnia i nadal może być zwycięzcą.

Nie szukajmy teorii spiskowych, bo gdy dwa sezony temu Stoch był w formie i miażdżyl wszystkich, to skakał najdalej nawet z najniższej belki startowej.

Nie bądźmy egoistyczni, nie oczekujmy zbyt wiele, bo on ma "słaby" sezon, a już zdążył dwa razy być na podium. Nawet jeżeli będzie ciułał sobie takie pojedyncze zwycięstwa i dojedzie do 40-tki, czego mu życzę, to będzie to kapitalne. W przypadku Kamila bardzo się cieszę nawet z pojedynczych zwycięstw, takich chociażby jak Engelberg.

Widać to także w wywiadach, bo widać w nich, jakie nastawienie ma Kamil Stoch. On nadal skacze, bo chce to robić, bo to kocha, wydaje mi się, że on już w inny sposób podchodzi do rywalizacji. Bardziej traktuje ją jako zabawę i przyjemność.

Z młodością trudno jest rywalizować, ale pamiętajcie, że to historia weryfikuje. Brutalnie zweryfikowała Schlierenzauera, brutalnie zweryfikowała Prevca. Pamiętajcie, że w sezonie 2013/2014 Stoch rywalizował z Prevcem. Minęło pięć lat i zobaczcie, co od tej pory zdobył Kamil, a co stało się z Peterem. (Tutaj EDIT: chodziło mi o okres, który nastąpił u Prevca po spadku formy, z którego nie potrafi się podnieść.)

Trochę się rozpisałem, pewnie nikogo to nie zainteresuje, ale w sumie musiałem to z siebie wyrzucić. Kamil Stoch to wielki mistrz. A tymczasem cieszmy się ze świetnego wyniku Dawida Kubackiego.