Czytam sobie Wasze komentarze na stronie i wychodzi na to, że podjąłem dobrą decyzję, by tym razem odpuścić sobie klasyk i obejrzeć przedpremierowo Star Warsy. Wcześniej bardzo żałowałem, że oba wypadają w tym samym czasie, ale widzę, że nic nie straciłem.

Ktoś może powiedzieć, że przyzwyczailiśmy się do jakości i kolejne tytuły nie robią już na nas żadnego wrażenia, ale ja się nie zgadzam z takim postawieniem sprawy. Kiedy w 2006 roku kibicowałem Barcelonie podczas finału Ligi Mistrzów na Stade de France, nie robiłem tego dlatego, że klub osiągał jakiś wynik, choć oczywiście, łatwiej kibicuje się komuś, kto wygrywa niż przegrywa. Ale nie, to nie był główny powód tego, że zostałem z Barceloną na dłużej.

Głównym powodem był Ronaldinho i jego styl gry. Bo oglądając Ronaldinho wtedy, oglądało się czystą radość z futbolu. To była piłka nożna, którą chciałem oglądać każdego dnia. A później, gdy Guardiola zrobił z naszą drużyną to co zrobił, zakochałem się w niej bez pamięci.

I dlatego niezależnie od tego, jaki wynik osiągniemy w tym sezonie, niezależnie od tego czy zdobędziemy Ligę Mistrzów czy nie, ja nie chcę widzieć Valverde na ławce. Nie chcę tytułów, za które ceną ma być gra, która nie cieszy oka. Wolę przegrywać klasyki bo genialnej i ofensywnej grze niż remisować po bezbarwnej. Piłka nożna jest sportem dla kibiców, nie dla statystyków. Gra w piłkę musi cieszyć oko.

Gra Barcelony Valverde częściej to oko kaleczy.