Gdy w 2003 roku znakomity defensywny pomocnik Claude Makelele opuszczał Real Madryt, jego rodak Zinedine Zidane załamywał ręce: "Po co kładziemy kolejną warstwę złotego lakieru na naszego Bentleya, skoro tracimy cały silnik?". Skromny, cichy, a przy tym nieefektowny Makelele nie pasował do blichtru i przepychu, jaki panował w Madrycie. Odszedł niedługo po zdobyciu mistrzostwa Hiszpanii, do budującej potęgę Chelsea. Już w drugim sezonie sięgnął z londyńskim klubem po pierwsze od 50 lat mistrzostwo Anglii - przegrywając w drodze po to trofeum tylko jedno spotkanie. Gdy Chelsea miała już zapewniony tytuł, Mourinho poinstruował swoich piłkarzy przed meczem z Charltonem: jeśli będzie karny, strzela Lampard, jeśli jednak będziemy prowadzili 2-0 i będzie 90. minuta, niech strzela Makelele.

Francuz, delikatnie rzecz ujmując, nie słynął z bramkostrzelności - w Realu przez trzy sezony tylko raz trafił do siatki, w Chelsea jego bilans w 93 spotkaniach wynosił 0 goli. Mourinho był nim jednak zachwycony, chciał go w ten sposób docenić. W 90. minucie spotkania z "The Addicks" sędzia faktycznie wskazał na jedenasty metr, jednak przy wyniku 0:0. Strzelać powinien więc Lampard. Powinien...

Do piłki podszedł reprezentant Francji. Bramkarz rywali, Duńczyk Stephan Anderson, zdołał odbić jego strzał, ale przy dobitce urodzonego w Kinszasie pomocnika był już bezradny. Mourinho przyznał później, że na treningu dzień przed meczem Makelele podszedł do dwóch rzutów karnych i nie wykorzystał żadnego.

Warto dodać, że po odejściu swojego defensywnego pomocnika Real w trzech kolejnych sezonach nie wygrał żadnego trofeum.

[Usiądź opowiem Ci o piłce]